Άφησε το γραφείο στο Λος Άντζελες και ξαναέχτισε τη ζωή της στη Λισαβόνα

Για χρόνια, η καθημερινότητα της Kaitlin Wichmann έμοιαζε με αυτό που πολλοί θα χαρακτήριζαν «επιτυχία». Πτυχίο, σταθερή δουλειά στο μάρκετινγκ, πλήρες ωράριο, γραφείο με θέα στη Santa Monica και ζωή στο Λος Άντζελες. Κι όμως, πίσω από την εικόνα, υπήρχε μια αίσθηση κενού που μεγάλωνε μέρα με τη μέρα. Όπως περιγράφει σήμερα, κάθε πρωί ακολουθούσε την ίδια ακριβώς διαδρομή, καθόταν στο ίδιο γραφείο, κοιτούσε τον ίδιο τοίχο και ένιωθε ότι κάτι λείπει. Όχι απαραίτητα επαγγελματικά, αλλά υπαρξιακά. Η ρουτίνα δεν την εξουθένωνε – απλώς δεν τη γέμιζε. Η αλλαγή δεν ήρθε απότομα, ούτε μέσα από κάποια κρίση. Ήρθε σταδιακά, σαν μια εσωτερική παραδοχή ότι το «9 με 5» δεν ήταν η ζωή που ήθελε να ζήσει για πάντα. Άρχισε να αναλαμβάνει freelance δουλειές παράλληλα με την εργασία της σε πρακτορείο, μέχρι που συνειδητοποίησε ότι μπορούσε να στηριχθεί οικονομικά στις δικές της δυνάμεις. Τότε πήρε τη μεγάλη απόφαση: να φύγει από τις Ηνωμένες Πολιτείες και να δοκιμάσει να ζήσει αλλού. Όχι για διακοπές, αλλά για ζωή.

Τα επόμενα χρόνια κύλησαν με μετακινήσεις και προσωρινές εγκαταστάσεις: Μπαλί, Chiang Mai, Βιετνάμ, Μπουένος Άιρες. Κάθε τόπος της έδινε κάτι διαφορετικό, αλλά κανένας δεν έμοιαζε απολύτως «σπίτι». Μέχρι το 2021, όταν έφτασε στη Λισαβόνα. Η πορτογαλική πρωτεύουσα συγκέντρωνε όλα όσα αναζητούσε: ήπιο κλίμα, θάλασσα, διεθνή κοινότητα, δυνατότητα να κινείται με τα πόδια και έναν ρυθμό ζωής λιγότερο αγχωτικό από τις αμερικανικές μεγαλουπόλεις. Εκεί αποφάσισε να σταματήσει να ταξιδεύει συνεχώς και να εγκατασταθεί μόνιμα.

Μια νέα καθημερινότητα με λιγότερες ώρες δουλειάς

Σήμερα εργάζεται ως freelance digital marketer, εξυπηρετώντας πελάτες τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από την Πορτογαλία. Το ωράριό της δεν ξεπερνά συνήθως τις 20 ώρες την εβδομάδα, τις οποίες προσαρμόζει όπως θέλει. Συχνά δουλεύει σε co-working χώρους μαζί με φίλους, άλλες φορές από το σπίτι. Τα μηνιαία της έσοδα κινούνται γύρω στα 7.000 δολάρια, με φυσικές διακυμάνσεις από μήνα σε μήνα. Όπως λέει, σε καθαρά οικονομικό επίπεδο, σήμερα αμείβεται καλύτερα απ’ ό,τι όταν εργαζόταν σε πρακτορείο στο Λος Άντζελες – με πολύ λιγότερες ώρες και άγχος. Η μεγαλύτερη αλλαγή, όμως, δεν είναι τα χρήματα. Είναι ο τρόπος που ζει τον χρόνο της. Τα απογεύματα γεμίζουν με τένις και padel, μαθήματα πορτογαλικών, βόλτες κοντά στη θάλασσα και μικρές αποδράσεις. Έμαθε τη γλώσσα μέσα από πανεπιστημιακά και ιδιωτικά μαθήματα, κάτι που τη βοήθησε να ενσωματωθεί και να νιώσει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στην καθημερινή επικοινωνία.

Για τη μετακόμιση φρόντισε όλα τα πρακτικά βήματα: βίζα, τραπεζικό λογαριασμό, άδεια παραμονής. Στην αρχή έμεινε σε κοινόχρηστους χώρους, μέχρι να βρει διαμέρισμα με μακροχρόνια μίσθωση. Σήμερα έχει πλήρη εικόνα των εξόδων της, από το ενοίκιο και τις μετακινήσεις μέχρι τις μικρές πολυτέλειες που επιλέγει συνειδητά να απολαμβάνει. Αυτό που ξεχωρίζει στην ιστορία της δεν είναι η φυγή από μια χώρα, αλλά η αλλαγή προτεραιοτήτων. Όπως λέει η ίδια, πλέον η δουλειά είναι κομμάτι της ζωής της – όχι το κέντρο της. Δεν οργανώνει τις μέρες της γύρω από meetings, αλλά εντάσσει τη δουλειά σε μια καθημερινότητα που της προσφέρει ισορροπία. Για εκείνη, η Λισαβόνα δεν είναι απλώς μια βάση για remote εργασία. Είναι ο τόπος όπου ένιωσε για πρώτη φορά ότι ο χρόνος της ανήκει ξανά σε εκείνη.