Γιώργος Χρανιώτης: «Έζησα την εγκυμοσύνη της συζύγου μου όπως έπρεπε, ήμουν στη γέννα, στις χαρές, στα νεύρα και στο “ξύλο”»

Ο γνωστός ηθοποιός Γιώργος Χρανιώτης, φιλοξενούμενος στην εκπομπή της Κατερίνας Καινούργιου, μοιράζεται τη δική του εμπειρία πατρότητας με τον 5μίση ετών γιο του, αναλύοντας τον ρόλο του πατέρα κατά τον τοκετό και την αρχική περίοδο της λοχείας. Στη συζήτηση, τονίζει τη σταδιακή συνειδητοποίηση της γονεϊκής ιδιότητας και τις νέες ευθύνες που αναλαμβάνει ένας άνδρας.

Παράλληλα, συζητά για τη σημασία της διαπαιδαγώγησης και του περιορισμού της χρήσης οθονών από τα παιδιά, υπογραμμίζοντας την ανάγκη καλλιέργειας της ενσυναίσθησης.

«Βίωσα την εγκυμοσύνη της συζύγου μου έτσι όπως έπρεπε. Δηλαδή ήμουνα και στη γέννα, ήμουνα και στην εγκυμοσύνη, ήμουνα και στις χαρές, ήμουνα και στα νεύρα, ήμουνα και στις αγάπες, ήμουνα και στο “ξύλο”, μεταφορικά μιλώντας», εξομολογείται ο Γιώργος Χρανιώτης. Επεκτείνοντας τη σκέψη του, σημειώνει: «Νομίζω ότι έγινα λίγο άντρας, γιατί ήμουνα λίγο παιδάκι μέχρι το γιο μου. Με την έννοια του ότι πρέπει να αναλάβεις κάποιες ευθύνες πέρα από τον εαυτό σου και να αναγνωρίσεις λίγο το “εμείς” σε σχέση με το “εγώ”. Ως το γιο μου, ήξερα πώς να ντιλάρω τον εαυτό μου καλύτερα, αλλά από ’κει και πέρα, μετά κατάλαβα το τι σημαίνει οικογένεια με την άφιξη του γιου μου και όχι αμέσως. Κάνα χρόνο μου πήρε». Σε ένα κλίμα σοβαρότητας με δόσεις χιούμορ, ο Χρανιώτης επισημαίνει: «Νομίζω ότι όλες οι γυναίκες την περνάνε αυτή την επιλόχεια περίοδο. Δηλαδή απλώς το ποσοστό διαφέρει και ποικίλει. Δηλαδή είναι πολύ φυσιολογικό να έχεις μια θλίψη, όχι κατάθλιψη απαραίτητα, αλλά να περνάνε χρονικές περίοδοι μέσα στην ημέρα σου που αισθάνεσαι κάπως. Κι αυτό πρέπει λίγο εμείς τα αγοράκια να το καταλάβουμε και να ’μαστε δίπλα σας. Αρκεί να φροντίσετε κι εσείς να μη μας σκοτώσετε ή να μη μας δείρετε, γιατί είναι και τα δύο πολύ πιθανά».

Ο ηθοποιός δίνει έμφαση στην ανάγκη χρόνου προσαρμογής στον νέο ρόλο του ως πατέρας: «Εμείς θέλουμε λίγο να καταλάβουμε ότι είμαστε και λίγο φίλοι, εννοώ λίγο παρέα. Κι αυτό χρειάζεται λίγο χρόνο. Δηλαδή όταν βλέπεις αυτό το πλασματάκι, νομίζω ότι το μητρικό ένστικτο είναι αυτό που κυριαρχεί στην αρχή, το οποίο εμείς δεν μπορούμε ακριβώς να το βιώσουμε, μπορούμε λίγο να το αναλογιστούμε, μπορούμε ίσως κάποιες στιγμές να ’ρθουμε στη θέση σας, αλλά δεν υπάρχει αυτή η σύνδεση που υπάρχει με εσάς εξαρχής, με το που θα βγει το πλάσμα αυτό από την κοιλιά σου. Εμείς χρειαζόμαστε λίγο χρόνο. Κι εγώ εκεί στο χρόνο πάνω, στον ενάμιση χρόνο, άρχισα να καταλαβαίνω τον καινούργιο μου ρόλο».

Τέλος, ο Γιώργος Χρανιώτης τονίζει τη φιλοσοφία του για την πατρότητα: «Θέλω να είμαι ο μπαμπάς-άνθρωπος, δεν θέλω να είμαι ο μπαμπάς-δικαστής και αποφεύγω αυτό το ρόλο. Δηλαδή προσπαθώ να τον κάνει κάποιος άλλος».