Ζιζέλ Πελικό: Από τη σιωπή στην κραυγή

Το 2024, το όνομα της Ζιζέλ Πελικό δεν παρέπεμπε απλώς σε μια δικαστική υπόθεση. Έγινε σημείο αναφοράς. Έγινε σύμβολο. Σε ηλικία 73 ετών, με αξιοπρέπεια που συγκλόνισε τη γαλλική κοινωνία, επέλεξε να σταθεί δημόσια απέναντι στη φρίκη που βίωσε — και να μετατρέψει τη ντροπή σε πολιτικό αίτημα. Στις 19 Δεκεμβρίου 2024, το δικαστήριο καταδίκασε τον επί πενήντα χρόνια σύζυγό της, Ντομινίκ Πελικό, και δεκάδες άνδρες για συστηματικούς βιασμούς. Εκεί, έξω από το δικαστήριο στη νότια Γαλλία, η Πελικό διατύπωσε τη φράση που θα χαρασσόταν στη συλλογική μνήμη: «Η ντροπή πρέπει να αλλάξει πλευρά». Δεν ήταν απλώς δήλωση. Ήταν ανατροπή αφήγησης. Στην πρώτη της τηλεοπτική συνέντευξη μετά τη δίκη, στο γαλλικό δίκτυο France 5, περιέγραψε το σοκ όταν οι αστυνομικοί τής αποκάλυψαν ότι ο άνθρωπος με τον οποίο μοιραζόταν τη ζωή της την νάρκωνε επί χρόνια, θρυμματίζοντας υπνωτικά χάπια στο φαγητό και στο ποτό της, και προσκαλούσε αγνώστους να τη βιάζουν ενώ εκείνος κατέγραφε τις επιθέσεις.

Όταν της έδειξαν φωτογραφίες από τα εγκλήματα, δεν αναγνώριζε τον εαυτό της. «Φόρεσα τα γυαλιά μου και είδα μια άψυχη γυναίκα», είπε. Η περιγραφή της αποσύνδεσης — «ο εγκέφαλός μου αποσυνδέθηκε» — αποτυπώνει το ψυχικό σοκ ενός ανθρώπου που ανακαλύπτει πως η ίδια του η ζωή υπήρξε σκηνοθετημένη βία. Ανατρέχοντας στο παρελθόν, εντοπίζει πια λεπτομέρειες που τότε έμοιαζαν ασήμαντες: έναν περίεργο λεκέ σε ρούχο μετά τη μετακόμιση στο χωριό Mazan, ένα ποτό που άλλαξε χρώμα, μια αίσθηση σύγχυσης. Είχε φτάσει να ρωτήσει τον σύζυγό της αν τη νάρκωνε — κι εκείνος ξέσπασε σε κλάματα. «Ήταν το υποσυνείδητό μου; Δεν ξέρω», παραδέχθηκε. Η ιστορία της φέρνει στο φως ένα βαθύτερο ερώτημα: πόσες γυναίκες αμφιβάλλουν για τη δική τους διαίσθηση όταν το οικείο πρόσωπο εμφανίζεται αξιόπιστο; Πόσο εύκολα η εμπιστοσύνη μετατρέπεται σε εργαλείο χειραγώγησης;

️”Je veux montrer que ce livre est un message d’espoir pour toutes les femmes qui traversent des périodes compliquées dans leur existence.”
Gisèle Pelicot explique ce que représente, pour elle, cette prise de parole à travers l’écriture. pic.twitter.com/IUMh4wZrLp

— La Grande Librairie (@GrandeLibrairie) February 11, 2026

Παρά τη φρίκη, η Πελικό δήλωσε πως σκοπεύει να επισκεφθεί τον πρώην σύζυγό της στη φυλακή. Όχι για συμφιλίωση. Αλλά για να τον κοιτάξει στα μάτια και να τον ρωτήσει «Γιατί;». Το ερώτημα δεν αφορά μόνο εκείνον· αφορά το σύστημα σιωπής που επέτρεψε τη δράση του. Μιλά για προδοσία και οργή, αλλά και για την ανάγκη να διατηρήσει κάποιες χαρούμενες μνήμες. Είναι μια εσωτερική αντίφαση που δεν ακυρώνει το τραύμα — το καθιστά ανθρώπινο. Η υπόθεση δεν διέλυσε μόνο έναν γάμο· κλόνισε δεσμούς γονιών και παιδιών. Η Πελικό αποδομεί τον μύθο ότι «οι τραγωδίες ενώνουν». Η κόρη της προσεγγίζει σταδιακά τη μητέρα της· ο γιος της χρειάζεται περισσότερο χρόνο. Το τραύμα δεν κατανέμεται ισότιμα. Τα παιδιά, όπως λέει, δεν επέλεξαν τον πατέρα τους. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σκοτεινή διαδρομή, προέκυψε μια απροσδόκητη στροφή. Το 2023 γνώρισε έναν άνδρα, τον οποίο αποκαλεί μόνο Jean-Loup. Δεν περίμενε ότι θα ερωτευτεί ξανά. «Η γνωριμία μαζί του ήταν απίστευτη», ανέφερε. Δύο άνθρωποι που κουβαλούν πληγές, αλλά επιλέγουν να ξαναδοκιμάσουν.

️”J’ai toujours été indépendante. J’étais une femme de caractère.”
Face à son mari qui déclarait, lors de son procès, vouloir “soumettre une femme insoumise”, Gisèle Pelicot affirme sa force et sa dignité. pic.twitter.com/hAlZXuasmX

— La Grande Librairie (@GrandeLibrairie) February 11, 2026