Ο Άρειος Πάγος “βάφτισε” παιδί: Ένα πρωτοφανές νομικό προηγούμενο

Σε μια απόφαση με ιδιαίτερο θεσμικό βάρος, η ελληνική Δικαιοσύνη διαμόρφωσε ένα σπάνιο και ουσιαστικά πρωτοφανές νομικό προηγούμενο σε υπόθεση διαζευγμένων γονέων, όταν ο Άρειος Πάγος παρενέβη αποφασιστικά σε κρίσιμα ζητήματα της ζωής ανηλίκου: την ονοματοδοσία, τη βάπτιση και τη διατροφή του παιδιού. Η παρέμβαση κρίθηκε αναγκαία λόγω της πλήρους και διαρκούς αδυναμίας συνεννόησης μεταξύ των γονέων, ακόμη και για θεμελιώδη θέματα. Η υπόθεση αφορά πρώην ζευγάρι με υψηλό νομικό υπόβαθρο –δικηγόρο και δικαστικό λειτουργό–, των οποίων η σύγκρουση μετά τον χωρισμό εξελίχθηκε σε πολυεπίπεδη δικαστική αντιπαράθεση, με επίδικο ακόμη και το αν, πότε και πώς θα βαπτιστεί το παιδί τους. Οι δύο πλευρές γνωρίστηκαν το 2019 σε νησί των Δωδεκανήσων. Ο γάμος τελέστηκε τον Αύγουστο του 2020 και έναν μήνα αργότερα γεννήθηκε η κόρη τους. Ωστόσο, οι εντάσεις δεν άργησαν να εμφανιστούν, κυρίως λόγω ζητημάτων στέγασης και της επαγγελματικής μετακίνησης της μητέρας στην Αθήνα.

Τον Ιανουάριο του 2021, η μητέρα εγκαταστάθηκε μόνιμα στην πρωτεύουσα μαζί με το βρέφος. Η κίνηση αυτή αποτέλεσε το έναυσμα για σφοδρή δικαστική αντιπαράθεση, με τον πατέρα να αποστέλλει εξώδικα και να κάνει λόγο ακόμη και για αρπαγή ανηλίκου. Τελικώς, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο ανέθεσε την αποκλειστική επιμέλεια στη μητέρα, κρίνοντας ότι αυτό εξυπηρετεί το συμφέρον του παιδιού. Παρά την επίλυση του ζητήματος της επιμέλειας, η αντιδικία μεταφέρθηκε στη βάπτιση και την ονοματοδοσία. Το παιδί παρέμενε αβάπτιστο, καθώς κάθε γονέας επικαλούνταν διαφορετική –και αντικρουόμενη– προφορική συμφωνία. Ο πατέρας υποστήριξε ότι υπήρχε τάμα για βάπτιση στην Ιερά Μονή Πανορμίτου Σύμης, ενώ η μητέρα αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι είχε αναλάβει οποιαδήποτε τέτοια δέσμευση. Τα δικαστήρια έκριναν ότι δεν αποδείχθηκε κοινή συμφωνία και απέρριψαν μάλιστα τη λύση της διπλής ή τριπλής ονοματοδοσίας, θεωρώντας ότι κάτι τέτοιο θα επιβάρυνε την ψυχοσυναισθηματική ισορροπία του παιδιού.

Το Α1 Πολιτικό Τμήμα του Αρείου Πάγου προχώρησε σε σαφή και οριστική λύση: αποφάσισε να δοθεί στο παιδί ένα και μόνο όνομα, επιλέγοντας εκείνο που τιμάται από την Εκκλησία την ημερομηνία γέννησής του, στις 16 Σεπτεμβρίου. Με τον τρόπο αυτό, το ανώτατο δικαστήριο επιδίωξε να τερματίσει έναν φαύλο κύκλο αντιπαραθέσεων που παρατεινόταν εις βάρος του ανηλίκου. Παράλληλα, επικυρώθηκε η απόφαση του Εφετείου Δωδεκανήσου ως προς τον τόπο τέλεσης της βάπτισης, ορίζοντας ως καταλληλότερο τον Ιερός Ναός Εισοδίων της Θεοτόκου Καπνικαρέας στο κέντρο της Αθήνας, αντί της Σύμης. Η επιλογή αυτή κρίθηκε πρακτικά αναγκαία, καθώς διευκολύνει τη συμμετοχή του συνόλου των συγγενών.

Στο ίδιο πλαίσιο εξετάστηκε και το ζήτημα της διατροφής του παιδιού. Το Πρωτοδικείο είχε αρχικά ορίσει μηνιαία διατροφή ύψους 430 ευρώ. Ο πατέρας προσέφυγε ζητώντας τη μείωσή της, ισχυριζόμενος ότι το μηνιαίο του εισόδημα δεν ξεπερνά τα 300 ευρώ. Ο ισχυρισμός αυτός απορρίφθηκε πλήρως ως αβάσιμος. Από τον έλεγχο των γραμματίων προείσπραξης, των φορολογικών δεδομένων και της περιουσιακής του κατάστασης –που περιλάμβανε και την κατοχή πολυτελούς οχήματος–, το δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα πραγματικά του έσοδα ανέρχονται τουλάχιστον σε 2.500 ευρώ μηνιαίως. Με βάση τα στοιχεία αυτά, η διατροφή αυξήθηκε στα 450 ευρώ τον μήνα, ενώ η αίτηση αναίρεσης απορρίφθηκε στο σύνολό της. Επιπλέον, ο πατέρας καταδικάστηκε στην καταβολή δικαστικής δαπάνης ύψους 2.700 ευρώ.