Γυναικοκτονία Μενίδι: Συγκλόνισε στο Ευρωκοινοβούλιο η 20χρονη που ο πατέρας της δολοφόνησε με 17 μαχαιριές τη μάνα της

Φορτισμένη αλλά απολύτως συγκροτημένη, η 20χρονη Ντανάι Τζέσικα (Στεφανία) στάθηκε στο βήμα του Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για να μιλήσει όχι μόνο ως κόρη ενός θύματος γυναικοκτονίας, αλλά ως εκπρόσωπος μιας ολόκληρης κατηγορίας παιδιών που μένουν πίσω μετά από εγκλήματα έμφυλης βίας. Η δημόσια τοποθέτησή της αποτέλεσε μια από τις πιο σκληρές παρεμβάσεις της εκδήλωσης με θέμα τις γυναικοκτονίες, φωτίζοντας με καθαρό λόγο τα κενά του συστήματος προστασίας. Η μητέρα της, Ενκελέιντα, δολοφονήθηκε τον Μάιο του 2024 στο Μενίδι, στη μέση του δρόμου, από τον πρώην σύζυγό της και πατέρα της Ντανάι Τζέσικα, δεχόμενη 17 μαχαιριές. Το έγκλημα δεν ήταν αιφνίδιο ούτε απρόβλεπτο. Όπως τόνισε η 20χρονη, είχε προηγηθεί μια μακρά αλυσίδα καταγγελιών και προειδοποιήσεων προς τις Αρχές, χωρίς όμως να υπάρξει ουσιαστική ανταπόκριση.

Στην ομιλία της περιέγραψε με ψυχραιμία αλλά και έντονη ακρίβεια τις επαναλαμβανόμενες εκκλήσεις της μητέρας της για βοήθεια. Οι απειλές είχαν καταγγελθεί, ωστόσο, όπως ανέφερε, αντιμετωπίστηκαν τυπικά, χωρίς αξιολόγηση επικινδυνότητας, χωρίς ουσιαστικά μέτρα προστασίας και χωρίς συνεχή ενημέρωση του θύματος για τις εξελίξεις. Ο δράστης παρέμενε ελεύθερος, ενώ η ίδια η γυναίκα δεν γνώριζε καν ότι βρισκόταν σε εξέλιξη δικαστική διαδικασία που αφορούσε την υπόθεσή της. Η Ντανάι Τζέσικα στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι, την παραμονή της δολοφονίας, η μητέρα της κοιμήθηκε χωρίς να γνωρίζει ότι ο άνθρωπος που την απειλούσε κυκλοφορούσε ανεμπόδιστος. «Δεν της είπαν ποτέ τι πραγματικά κινδύνευε», υπογράμμισε, θέτοντας ευθέως ζήτημα ευθύνης των θεσμών.

Μετά τη δολοφονία, η ίδια βρέθηκε αντιμέτωπη με έναν διπλό ρόλο, εκείνον της κόρης που πενθεί και εκείνον του γονέα που αναλαμβάνει την ευθύνη για τον ανήλικο αδελφό της. Στην παρέμβασή της έκανε σαφές ότι τα παιδιά των θυμάτων γυναικοκτονίας δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως «παράπλευρες απώλειες», αλλά ως άμεσα θύματα που χρειάζονται στήριξη, θεσμική πρόνοια και οικονομική βοήθεια. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στις πρόσθετες δυσκολίες που αντιμετώπισε η οικογένειά της λόγω καταγωγής και κοινωνικών στερεοτύπων, επισημαίνοντας ότι η άνιση μεταχείριση επιτείνει την ευαλωτότητα των θυμάτων και υπονομεύει την πρόσβαση στην προστασία.  Κλείνοντας, η 20χρονη δεν περιορίστηκε σε μια προσωπική μαρτυρία. Διατύπωσε συγκεκριμένα αιτήματα: υποχρεωτική και διαρκή ενημέρωση των θυμάτων σε κάθε στάδιο της ποινικής διαδικασίας, ενιαία ευρωπαϊκά πρωτόκολλα αξιολόγησης κινδύνου και άμεση εφαρμογή προστατευτικών μέτρων όταν υπάρχουν επαναλαμβανόμενες καταγγελίες. Το μήνυμά της ήταν σαφές: χωρίς έγκαιρη και ουσιαστική παρέμβαση, οι προειδοποιήσεις μετατρέπονται σε προαναγγελθέντα εγκλήματα.