Από τα Τέμπη του 1999 στη Ρουμανία του 2026: Όταν η αγάπη για τον ΠΑΟΚ γίνεται ξανά πένθος

Το βράδυ του Σαββάτου, 3 Οκτωβρίου 1999, έμοιαζε να τελειώνει όπως τόσα άλλα μεγάλα ποδοσφαιρικά βράδια. Ο ΠΑΟΚ είχε αποσπάσει ισοπαλία 1-1 από τον Παναθηναϊκό στο Ολυμπιακό Στάδιο, σε ένα ντέρμπι της τότε Α’ Εθνικής. Το γκολ του Τζο Νάγκμπε, ένα τέταρτο πριν το φινάλε, είχε προκαλέσει έκρηξη χαράς στους περίπου 3.500 φίλους του Δικεφάλου που είχαν κατέβει από τη Θεσσαλονίκη με δεκάδες πούλμαν.

Tο μοιραίο δευτερόλεπτο πριν από τη μετωπική

Η επιστροφή ξεκίνησε με γέλια, τραγούδια, ανακούφιση. Τίποτα δεν προμήνυε το κακό. Λίγες ώρες αργότερα, λίγο πριν την είσοδο στην κοιλάδα των Τεμπών, ένα από τα λεωφορεία της εκδρομής δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό του. Κατά τη διάρκεια προσπέρασης συγκρούστηκε με διερχόμενο όχημα, ξέφυγε από την πορεία του, ανατράπηκε και κατέληξε σε χαντάκι. Εκείνο το ξημέρωμα, έξι παιδιά δεν γύρισαν στα σπίτια τους. Ονόματα που έμελλε να γραφτούν για πάντα στη συλλογική μνήμη του ΠΑΟΚ: Χαράλαμπος, Δημήτρης, Χριστίνα, Αναστάσιος, Γιώργος, Κυριάκος. Νέοι άνθρωποι, κάποιοι μόλις 17 και 18 ετών, που είχαν ξεκινήσει ένα ταξίδι χαράς και δεν πρόλαβαν να ζήσουν τη ζωή που άνοιγε μπροστά τους.

Τα ερωτήματα για εκείνο το δυστύχημα δεν απαντήθηκαν ποτέ πλήρως. Οι λεπτομέρειες ξεθώριασαν, οι ευθύνες χάθηκαν στον χρόνο, αλλά ο πόνος έμεινε. Στο σημείο της τραγωδίας στήθηκε μνημείο. Στις κερκίδες της Τούμπας γεννήθηκε ένα σύνθημα, όχι για γκολ και τίτλους, αλλά για μνήμη. Κάθε φορά που ακουγόταν, τα βλέμματα χαμήλωναν και τα χέρια σφίγγονταν. Είκοσι έξι χρόνια μετά, η ιστορία γύρισε με τρόπο αδυσώπητο. Ο ΠΑΟΚ μπαίνει στη χρονιά των εκατό χρόνων από την ίδρυσή του και, αντί για γιορτή, ντύνεται ξανά στα μαύρα. Αυτή τη φορά, μακριά από την Ελλάδα, σε έναν αυτοκινητόδρομο της Ρουμανίας, κοντά στην Τιμισοάρα. Ένα μίνι βαν με δέκα οπαδούς του Δικεφάλου, καθ’ οδόν προς τη Λιόν για τον ευρωπαϊκό αγώνα, συγκρούστηκε με βυτιοφόρο και στη συνέχεια με φορτηγό στο αντίθετο ρεύμα. Επτά άνθρωποι σκοτώθηκαν. Τρεις τραυματίστηκαν, ο ένας βαριά.

Ξανά μια εκδρομή. Ξανά ένα ταξίδι πίστης και αγάπης για την ομάδα. Ξανά νέοι άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να γυρίσουν. Τα ονόματά τους προστίθενται δίπλα σε εκείνα του 1999, μεγαλώνοντας μια λίστα που κανείς δεν ήθελε ποτέ να μεγαλώσει. Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται απλώς· επιστρέφει με μεγαλύτερο βάρος, γιατί κουβαλά πλέον και τη μνήμη της προηγούμενης πληγής. Στην Τούμπα, όταν ακουστεί ξανά το σύνθημα, οι στίχοι θα έχουν πια άλλη βαρύτητα. Δεν θα μιλούν μόνο για έξι παιδιά, αλλά για μια οικογένεια που συνεχίζει να χάνει μέλη της στον δρόμο, μακριά από το σπίτι, κυνηγώντας μια στιγμή δίπλα στον ΠΑΟΚ. Τα «γιατί» παραμένουν. Οι απαντήσεις καθυστερούν. Αυτό που μένει είναι η υπόσχεση της μνήμης και η βαριά συνειδητοποίηση ότι, για κάποιους, η αγάπη για μια ομάδα έγινε δύο φορές λόγος πένθους. Και όσο τα χρόνια περνούν, ένα πράγμα μοιάζει αμετάβλητο: κάθε φορά που ο Δικέφαλος παίζει, κάποιοι θα κοιτούν από ψηλά. Και κάθε φορά που το τραγούδι θα αντηχεί, δεν θα είναι απλώς σύνθημα. Θα είναι μνημόσυνο.