Μια ανάρτηση στο TikTok, ένα χωριό στον δρόμο: Η ιστορία που ένωσε χιλιάδες ανθρώπους στην Κίνα

Όταν η 20χρονη Ντάινταϊ από την Κίνα συνειδητοποίησε ότι ο πατέρας της δεν είχε πια τη σωματική δύναμη να σφάξει μόνος του δύο χοίρους για το παραδοσιακό τραπέζι της κινεζικής Πρωτοχρονιάς, δεν ένιωσε μόνο πρακτική αγωνία. Ένιωσε εκείνο το γνώριμο βάρος που κουβαλούν πολλοί άνθρωποι στις αγροτικές κοινωνίες: τον φόβο μήπως μείνουν μόνοι τη στιγμή που η παράδοση, η κοινότητα και το βλέμμα των άλλων έχουν ακόμα σημασία. Δεν ήθελε να τον εκθέσει, να φανεί ότι «δεν μπορούν πια». Και κυρίως, δεν ήθελε να ζητήσει κάτι που μοιάζει δύσκολο, σχεδόν αμήχανο: βοήθεια για κάτι που δεν αγοράζεται και δεν αυτοματοποιείται. Έτσι έκανε κάτι απλό, σχεδόν διστακτικό. Ανάρτησε ένα μήνυμα στο Douyin, την κινεζική εκδοχή του TikTok. «Μπορεί να βοηθήσει κανείς; Ο πατέρας μου είναι μεγάλος σε ηλικία. Φοβάμαι ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει μόνος του», έγραψε, προσθέτοντας πως όσοι έρθουν στο χωριό Τσινγκφού θα είναι καλεσμένοι σε ένα κοινό τραπέζι.

Ίσως να πίστευε ότι θα εμφανίζονταν λίγοι. Μερικοί γείτονες. Κάποιοι γνωστοί. Κανείς δεν περιμένει θαύματα όταν ζητά κάτι τόσο συγκεκριμένο και τόσο «παλιομοδίτικο». Όμως αυτό που ακολούθησε έμοιαζε με διάψευση κάθε σύγχρονης βεβαιότητας για τον κόσμο. Χιλιάδες άγνωστοι άνθρωποι άρχισαν να ταξιδεύουν προς το μικρό αγροτικό χωριό. Αυτοκίνητα σχημάτισαν ουρές ανάμεσα σε ορυζώνες, δημιουργώντας μποτιλιάρισμα σε δρόμους που σπάνια βλέπουν τέτοια κίνηση. Κάποιοι άφησαν τα οχήματά τους και περπάτησαν χιλιόμετρα για να φτάσουν. Δεν πήγαν όλοι για να βοηθήσουν στο ίδιο το έργο. Πολλοί πήγαν απλώς για να είναι εκεί. Για να μη μείνει μια οικογένεια μόνη. Για να συμμετάσχουν σε κάτι συλλογικό, σε μια στιγμή που δεν προσφερόταν για likes αλλά για παρουσία. Γιατί, όσο κι αν δεν το παραδεχόμαστε, υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σκοπό ζωής να τρέχουν όταν κάποιος ζητά κάτι δύσκολο, κάτι που δεν αγοράζεται εύκολα: τη συντροφιά.

Η ατμόσφαιρα θύμισε άλλες εποχές. Μεγάλα τραπέζια, φαγητό που μαγειρευόταν αργά, φωτιές που έκαιγαν όλη νύχτα, μουσική, γέλια και ιστορίες. Πάνω από 1.000 άνθρωποι δείπνησαν την πρώτη ημέρα και περίπου 2.000 τη δεύτερη. Περισσότεροι από 100.000 παρακολούθησαν ζωντανά τη γιορτή στο διαδίκτυο, ενώ τα βίντεο συγκέντρωσαν δεκάδες εκατομμύρια αντιδράσεις. Η ίδια η Ντάινταϊ παραδέχθηκε αργότερα ότι δεν μπορούσε να πιστέψει όσα συνέβησαν. «Νόμιζα ότι θα έρθουν καμιά δωδεκαριά άτομα», είπε. «Ήταν τόσοι πολλοί που δεν μπορούσα καν να τους μετρήσω». Ο πατέρας της, συγκινημένος, αναγκάστηκε να δανειστεί τραπέζια και καρέκλες από όλο το χωριό. Δεν είχαν ξαναζήσει κάτι τέτοιο.

Aκόμα κι όταν νομίζεις πως είσαι μόνος, υπάρχουν εκεί έξω άνθρωποι που περιμένουν απλώς μια αφορμή για να σταθούν δίπλα σου. Άγνωστοι, χωρίς υποχρέωση, χωρίς αντάλλαγμα. Άνθρωποι που πιστεύουν ότι η ανθρώπινη παρουσία έχει αξία από μόνη της. Γιατί τελικά, σε έναν κόσμο που μοιάζει όλο και πιο απομονωμένος, το πιο δύσκολο και δυσεύρετο πράγμα δεν είναι η βοήθεια. Είναι η συντροφιά. Και όταν αυτή προσφέρεται απλόχερα, θυμίζει ότι καμιά φορά δεν είμαστε τόσο μόνοι όσο νομίζουμε.