Συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν: Η αντίδραση του ΠΑΣΟΚ

Η αποτίμηση των κοινών δηλώσεων του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μετά το 6ο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας στην Άγκυρα προκάλεσε την παρέμβαση του ΠΑΣΟΚ–Κινήματος Αλλαγής, με τον Δημήτρη Μάντζο να τοποθετείται δημόσια για το περιεχόμενο και τα όρια της ελληνοτουρκικής προσέγγισης. Ο υπεύθυνος Κοινοβουλευτικού Τομέα Εξωτερικών του κόμματος σημειώνει ότι οι δηλώσεις των δύο ηγετών «επιβεβαιώνουν τις προσδοκίες που προηγήθηκαν» της συνάντησης, ωστόσο σπεύδει να υπογραμμίσει πως τα πραγματικά περιθώρια προόδου παραμένουν περιορισμένα όσο η Άγκυρα, όπως αναφέρει, εμμένει σε αναθεωρητικές θέσεις και παράνομες διεκδικήσεις, αντίθετες προς το διεθνές δίκαιο και το δίκαιο της θάλασσας. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στην απειλή πολέμου εις βάρος της Ελλάδας, στοιχείο που –κατά τον ίδιο– βαραίνει καθοριστικά το κλίμα.

Στη δήλωσή του επισημαίνει ότι η μοναδική διαφορά που μπορεί να τεθεί σε τροχιά επίλυσης είναι η οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, θέση που παραμένει διαχρονική στην ελληνική διπλωματία. Ωστόσο, εκτιμά ότι όσο συνεχίζονται προκλητικές ενέργειες, όπως η έκδοση NAVTEX «αορίστου διαρκείας» σε μεγάλη έκταση του Αιγαίου ή οι αναφορές σε «τουρκική μειονότητα» κατά παράβαση –όπως υποστηρίζει– της Συνθήκης της Λωζάννης, η όποια προσέγγιση δεν θα υπερβαίνει το επίπεδο της διαχείρισης κρίσεων. Ο Δημήτρης Μάντζος τονίζει ότι ο διάλογος οφείλει να συνεχιστεί, αλλά «χωρίς αυταπάτες», με ρεαλισμό και πλήρη επίγνωση των θέσεων της άλλης πλευράς. Η χώρα, όπως σημειώνει, πρέπει να διατηρεί συνολική εικόνα της γεωπολιτικής πραγματικότητας στην Ανατολική Μεσόγειο, λαμβάνοντας υπόψη τον ρόλο της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, από την Αίγυπτο έως τη Συρία και τις περιοχές των Κούρδων. Σε ένα διεθνές περιβάλλον αυξημένης αβεβαιότητας, υπογραμμίζει την ανάγκη διαμόρφωσης σταθερής εθνικής υψηλής στρατηγικής, με άξονες την προσήλωση στο διεθνές δίκαιο και το δίκαιο της θάλασσας, την ενίσχυση και διατήρηση διεθνών συμμαχιών και τη μεγιστοποίηση της παρουσίας της Ελλάδας στους διεθνείς οργανισμούς. Όπως καταλήγει, απαιτείται «μια πραγματική, ενεργητική πολιτική αρχών», ικανή να λειτουργήσει ως ασφαλής οδηγός πλεύσης σε ένα περιβάλλον γεωπολιτικών αναταράξεων.