Οι νέοι του Ιράν επιμένουν να ζουν

Η Τεχεράνη και άλλες μεγάλες πόλεις του Ιράν βιώνουν ημέρες έντονης ανασφάλειας και φόβου, καθώς οι επιθέσεις σε πετρελαϊκές εγκαταστάσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ έχουν μετατρέψει τον ουρανό σε ένα πυκνό πέπλο μαύρου καπνού. Οι εκρήξεις και οι πυρκαγιές σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις έχουν επιβαρύνει σημαντικά την ατμόσφαιρα, δημιουργώντας εικόνες σκοτεινές και αποπνικτικές που θυμίζουν πολεμικό σκηνικό. Μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα, ένα απρόσμενο φυσικό φαινόμενο έφερε για λίγο μια αίσθηση κανονικότητας. Η χιονόπτωση που σημειώθηκε το βράδυ της Τρίτης σκέπασε την πόλη και δημιούργησε μια παράξενη αντίθεση με το σκηνικό της σύγκρουσης. Ωστόσο, για τους κατοίκους της πρωτεύουσας η καθημερινότητα έχει αλλάξει ριζικά και η ζωή οργανώνεται πλέον γύρω από την απειλή των βομβαρδισμών.

Παρά το κλίμα φόβου, πολλοί νέοι προσπαθούν να συνεχίσουν τη ζωή τους όσο πιο φυσιολογικά γίνεται. Η 20χρονη Sahar περιγράφει πώς περνά μεγάλο μέρος της ημέρας στο σπίτι, προσπαθώντας να διατηρήσει μια αίσθηση ρουτίνας. Μαγειρεύει, διαβάζει και περνά χρόνο παίζοντας ένα βιντεοπαιχνίδι προσομοίωσης ζωής, μια δραστηριότητα που – όπως λέει – τη βοηθά να ξεφεύγει από τη σκληρή πραγματικότητα. «Νομίζω ότι η δημιουργικότητά μου έχει αυξηθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου», αναφέρει, εξηγώντας ότι η ανάγκη προσαρμογής την έχει κάνει να βρίσκει νέους τρόπους να απασχολεί το μυαλό της. Ωστόσο, η καθημερινότητα διακόπτεται συχνά από σκληρές ειδήσεις. Η ίδια μιλά για το σοκ που υπέστη όταν έμαθε ότι μια συμμαθήτριά της σκοτώθηκε σε επίθεση και το σώμα της δεν έχει ακόμη εντοπιστεί. Η απώλεια αυτή την έκανε να αναρωτηθεί γιατί οι νέοι άνθρωποι αναγκάζονται να βιώνουν τέτοιο τρόμο σε μια περίοδο της ζωής που θα έπρεπε να είναι γεμάτη δημιουργία και όνειρα. Εκφράζει μάλιστα την ελπίδα ο πόλεμος να τελειώσει πριν από το Nowruz, την ιρανική πρωτοχρονιά που σηματοδοτεί την άφιξη της άνοιξης και αποτελεί για τους Ιρανούς μια από τις σημαντικότερες γιορτές του χρόνου.

Η εικόνα της Τεχεράνης έχει αλλάξει αισθητά. Οι δρόμοι της πόλης και τα μέσα μαζικής μεταφοράς είναι σχεδόν άδεια, καθώς πολλοί κάτοικοι αποφεύγουν τις μετακινήσεις. Ο 30χρονος Peyman περιγράφει μια πόλη που μοιάζει ασυνήθιστα σιωπηλή. «Η Τεχεράνη είναι τόσο άδεια που θα μπορούσες να παίξεις ποδόσφαιρο στη μέση του δρόμου», λέει χαρακτηριστικά. Παρά τον φόβο των πυραυλικών επιθέσεων, τονίζει ότι οι άνθρωποι προσπαθούν να συνεχίσουν να ζουν. «Ακόμη και υπό πύραυλους, συνεχίζουμε τη ζωή μας. Δεν έχουμε άλλη επιλογή», προσθέτει. Την ίδια στιγμή, η πρόσβαση στο διαδίκτυο έχει μετατραπεί σε ζωτικής σημασίας εργαλείο επικοινωνίας, αλλά και σε έναν ακόμη περιορισμό για τους πολίτες. Οι αρχές έχουν περιορίσει δραστικά τη σύνδεση, με αποτέλεσμα το διαδίκτυο να λειτουργεί μόλις στο ένα τοις εκατό των κανονικών του επιπέδων. Για πολλούς νέους, η επαφή με τον έξω κόσμο γίνεται δυνατή μόνο μέσω εναλλακτικών λύσεων.

Ορισμένοι καταφεύγουν στη χρήση δορυφορικού διαδικτύου μέσω του συστήματος Starlink, προκειμένου να επικοινωνούν με φίλους και συγγενείς στο εξωτερικό. Ο Mehran εξηγεί ότι μοιράζεται τη σύνδεσή του με περίπου 25 άτομα, κρύβοντας τη συσκευή για να αποφύγει τον εντοπισμό από τις αρχές. Η Shima, από την πλευρά της, επισημαίνει ότι το κόστος αυτών των συνδέσεων είναι υψηλό, ωστόσο αποτελεί τον μοναδικό τρόπο για να ενημερώνει τους αγαπημένους της ότι είναι ασφαλής. Οι ιστορίες αυτές αποτυπώνουν πώς η καθημερινότητα προσαρμόζεται στις συνθήκες ενός πολέμου. Παρά τον φόβο, την αβεβαιότητα και τις δυσκολίες επικοινωνίας, πολλοί Ιρανοί προσπαθούν να διατηρήσουν μικρές στιγμές κανονικότητας μέσα στην κρίση. Η ανάγκη για επικοινωνία, η αλληλεγγύη μεταξύ φίλων και η ελπίδα ότι οι συγκρούσεις θα τελειώσουν σύντομα αποτελούν για πολλούς το μοναδικό στήριγμα σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο.