Καρανίκας για τα επεισόδια με τον Γεωργιάδη: Παρακμιακοί δημόσιοι υπάλληλοι που βελάζουν με κραυγές

Δριμεία επίθεση στους συνδικαλιστές που συμμετείχαν στα επεισόδια στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας, κατά την επίσκεψη του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη, εξαπέλυσε με ανάρτησή του ο Νίκος Καρανίκας, ασκώντας συνολική κριτική στον τρόπο λειτουργίας του σύγχρονου συνδικαλισμού. Ο κ. Καρανίκας, σχολιάζοντας τα γεγονότα της Πέμπτης, έκανε λόγο για «ιδεολογικά παρακμιακούς δημόσιους υπαλλήλους» που – όπως υποστήριξε – επέλεξαν κραυγές και ένταση αντί για πολιτικό λόγο με επιχειρήματα. «Εκεί χάθηκε το δίκιο του εργάτη», σημειώνει χαρακτηριστικά, υποστηρίζοντας ότι η εικόνα που μεταδόθηκε τηλεοπτικά υπονόμευσε το ίδιο το αίτημα των εργαζομένων. Σε άλλο σημείο της ανάρτησής του, περιγράφει τον σημερινό συνδικαλισμό ως «παρακμιακό» και «κομματικό», εκτιμώντας ότι λειτουργεί περισσότερο ως μηχανισμός αυτοαναπαραγωγής παρά ως εργαλείο διεκδίκησης βελτίωσης των εργασιακών συνθηκών. Μιλά για «διαδήλωση εκτόνωσης» και κατηγορεί τμήματα της Αριστεράς ότι δίνουν έμφαση στη σύγκρουση και όχι στην πολιτική τεκμηρίωση.

Γεωργιάδης: Δείτε τη γροθιά του γιατρού, θα ξαναπάω στο νοσοκομείο Νίκαιας και ο πρώτος που θα με εμποδίσει θα υποστεί τις συνέπειες

Ο ίδιος επεκτείνει την κριτική του και στη ΓΣΕΕ, κάνοντας αναφορά στον πρόεδρο της Συνομοσπονδίας και υποστηρίζοντας ότι η μακρόχρονη παραμονή στην ηγεσία, καθώς και η επαγγελματική του διαδρομή, δεν συνάδουν – κατά την άποψή του – με τα χαρακτηριστικά της εργατικής εκπροσώπησης. Η ανάρτηση προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με χρήστες να διαφωνούν με τη σκληρή γλώσσα που χρησιμοποίησε. Ο κ. Καρανίκας απάντησε σε επικριτικά σχόλια, κάνοντας λόγο για «τρολ» και σχολιάζοντας αιχμηρά τις παρεμβάσεις της Δέσποινας Κουτσούμπα.

Όλη η ανάρτηση του Νίκου Καρανίκα

Ο φετιχισμός της σύγκρουσης.

Η αλλοτρίωση του συνδικαλισμού.(σε 2’)

Ο εργατικός συνδικαλισμός είναι ένας αγώνας για την καλυτέρεψη των συνθηκών εργασίας και όχι για την αλλαγή του κοινωνικοπολιτικού συστήματος. Ο συνδικαλισμό είναι αγώνας- πόλεμος σημείων για αλλαγή συνθηκών και όχι μια γενικευμένη αντιμετώπιση της ζωής. Την αλλαγή του συστήματος την επιδιώκουν τα κόμματα και τα κινήματα αλλά όχι ο εργατικός συνδικαλισμός που είναι ένας ρεφορμιστικός μεταρρυθμιστικός αγώνας στην καλύτερη των περιπτώσεων και εντάσσεται στην στρατηγική των κομμάτων ακόμα και αυτών που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο. Ο συνδικαλισμός στην Ελλάδα είναι οργανωμένος σε δύο οργανισμούς. Ένας των ιδιωτικών υπαλλήλων και ο άλλος των δημοσίων υπαλλήλων. Το θετικό είναι ότι στην Ελλάδα ο συνδικαλιστικός φορέας είναι ενιαίος και όχι της κάθε παράταξης. Αποτελείτε από εκπροσώπους και μέλη των κομματικών παρατάξεων αλλά δεν είναι κομματικά αυτόνομος.

Ο ένας είναι η ΓΣΕΕ στον ιδιωτικό τομέα και ο άλλος η ΑΔΕΔΥστο δημόσιο τομέα. Εντός της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ λειτουργούν οι παρατάξεις. Ο σημερινός συνδικαλισμός μπορεί να έχει ενιαίο φορέα αλλά είναι κομματικός και είναι ενα ψάρι που αρχίζει να βρομάει από το κεφάλι και καταλήγει σ όλο το κομματικό σώμα. Στην ΓΣΕΕ η κεφαλή της οργάνωσης έχει ένα πρόεδρο που διατηρεί αυτήν την θέση λες και είναι διορισμένος σε δημόσια μόνιμη και ισόβια θέση. Δεν προέρχεται από την οικοδομή , ούτε από την βαριά βιομηχανία, ούτε από την αγορά, ούτε από εργαστήριο, ούτε από την μεταποίηση, ούτε απο την ρευστότητα της εργασίας αλλά από την τράπεζα κα είναι μεγαλοστέλεχος με τεράστια αμοιβή πως λέει και ο ιδιος. Αυτό από μόνο του είναι κάτι εκφυλισμένο παρακμιακό και βρωμάει από απόσταση. Στον συνδικαλισμό έχουμε και το φαινόμενο των αποσπασμένων και διορισμένων από τα κόμματα τους τους γνωστούς εργατοπατέρες. Επάγγελμα συνδικαλιστής.

Δηλαδή έχουμε αποκομμένους από την εργασία γραφειοκράτες του συνδικαλισμού που κανονίζουν τελικά το τι και πως του συνδικαλισμού. Δεν δουλεύουν στην εργασία τους αλλά στον συνδικαλιστικό τους φορέα. Αποτέλεσμα αυτού του εκφυλισμού είναι ο φανατισμός κα η αλλοτρίωση. Έχουμε έναν φετιχισμό που ουδεμία σχέση έχει με τον συνδικαλισμό και τον ταξικό αγώνα. Αυτό το έχουν ξεχάσει οι δυνάμεις της παρακμιακής αριστεράς και όταν μπορούνε και τους το επιτρέπει η προσωπική τους κατάσταση οργανώνουν μια διαδήλωση εκτόνωσης και επικέντρωσης του επίδικου που είναι η αναπαραγωγή τους, η αυτοαναφορικότητα τους και όχι η καλυτέρευση των συνθηκών. Σπάνια έχουμε συνδικαλισμένους εργαζόμενους καταρτισμένους με αιτήματα εφικτά πέραν του ρεαλισμού και των δογμάτων του κομματικού τους ευαγγελίου. Αυτή η εκφυλισμένη κατάσταση επικρατεί τις τελευταίες δεκαετίες. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Παναγοπουλος είναι από το 2006 πρόεδρος. Κάποιοι και κάποιες τον ψηφίζουν και σε καποιο παρακμιακό κόμμα ανήκει(Πασοκ). Επι κυβερνήσεως Τσίπρα αναγκάστηκε το Μαξίμου να κλείσει για όλα τα χρόνια διακυβέρνησης τον δρόμο με ΜΑΤ. Δεν το έκανε γιατί του άρεσε η εικόνα του κλειστού δρόμου αλλά λόγω του εκφυλισμού αυτού του συνδικαλισμού. Τότε ο ΣΥΡΙΖΑ κατάγγελνε ως τραμπούκους αυτούς που προκαλούσαν και πάντα ήταν ελάχιστοι.

Ετσι συμβαίνει δυστυχώς και σήμερα αλλά η παρακμιακή αριστερά σήμερα χειροκροτεί και αξιοποιεί εργαλειακά τον θόρυβο για να δυσφημήσει την κυβέρνηση. Αυτός ο ρόλος των κομμάτων της αντιπολίτευσης είναι πλέον κάτι γνωστό στην κοινωνία και η κοινωνία με εξαίρεση τα φανατισμένα μέλη των παρακμιακών κομμάτων δυσανασχετεί και γυρίζει την πλάτη της στον συνδικαλισμό αλλά και στα κόμματα. Δεν φταίει ο κόσμος αλλά οι οργανώσεις που μέσα στην παρακμή και τον φετιχισμό τους γίνονται αποκρουστικοί οργανισμοί που δίχως επιχειρήματα κάνουν θόρυβο καθώς έχουν καταλήξει να είναι ένας ντενεκές φανατισμένων. Αυτή η εικόνα κυριαρχεί και γι’αυτό είδαμε προχθές μια γκρουπα ιδεολογικά παρακμιακών δημόσιων υπάλληλων όπως καταλάβαμε να επιτίθεται δίχως επιχειρήματα αλλά με κραυγές βελάζοντας λες και είναι θηλαστικά αντί να καταθέσουν έναν πολιτικό λόγο με επιχειρήματα εναντίον του υπουργού που πήγε να τους μιλήσει.

Εκεί χάθηκε το δίκιο του εργάτη. Ευτυχώς ή δυστυχώς η εικόνα η τηλεοπτική είναι αρκετή για να καταλάβουμε ότι αυτός ο συνδικαλισμός είναι κάτι παρακμιακό και αποτελούμενο από φανατισμένα άτομα υποβαθμίζουν την συνδικαλιστική και πολιτική δυνατότητα που απαιτεί όμως επιχειρήματα και όχι γροθιές και κραυγές. Δεν είναι τυχαίο ότι ο εργατικός ταξικός συνδικαλισμός στον ιδιωτικό τομέα δεν παρουσιάζει αυτήν την εικόνα των παρακμιακών φανατισμένων του δημόσιου της Υγεας που έχουν την άνεση για παραγωγή θεάματος αλλά είναι ανίκανοι να παράξουν μια πιο σοβαρή εικόνα με μαζικότητα, επιχειρήματα και αιτήματα. Αυτός ο φετιχισμός λειτουργεί έτσι ώστε να απουσιάζουν οι άνθρωποι του αγώνα όταν παρουσιάζεται σοβαρός λόγος για σύγκρουση καθώς έχει χαθεί η αξιοπιστία. Η σύγκρουση είναι απαραίτητη όταν τα σώματα που συγκρούονται μπορούν να υπερασπιστούν και να στηρίξουν τις επιπτώσεις και το ιστορικό βάρος καθώς δεν είναι μια πράξη φετιχισμού αλλά πραγματικής ανάγκης.

Αυτό το χρήσιμο συνδικαλιστικό κίνημα όπως και η χρήσιμη κοινοβουλευτική αντιπολίτευση λείπουν από αυτή τη χώρα. Οι λόγοι είναι κοινωνικοπολιτικοί και είναι αποτέλεσμα των παρακμιακών ηγεσιών της αριστεράς και της δεξιάς καθώς τα αφηγήματα τους έχουν ξεθωριάσει. Στο χέρι μας είναι να αλλάξουν οι συσχετισμοί προς όφελος των εργαζομενων και όχι προς όφελος των παρακμιακών παρατάξεων της βαβούρας και του τραμπουκισμού που τελικά βολεύουν την εργοδοσία. Ένας άλλος εργατικός , ταξικός συνδικαλισμός είναι εφικτός και είναι υπόθεση των εργαζομενων κα όχι των παρακμιακών παρατάξεων με τους φετιχισμούς και τα αδιέξοδα τους.