Ιβάν Σβιτάιλο: «Δεν ένιωσα ποτέ σε κάποια δουλειά ότι ήμουν στο περιθώριο, ίσα ίσα»

Ο Ιβάν Σβιτάιλο, ένας από τους πιο ταλαντούχους καλλιτέχνες της ελληνικής σκηνής, μοιράστηκε τις σκέψεις και τις εμπειρίες του σε μια πρόσφατη συνέντευξη με τον δημοσιογράφο Ηλία Μαραβέγια στο ένθετο Enjoy. Ο γοητευτικός ηθοποιός και χορευτής, που συνεργάζεται αυτή τη σεζόν με τη Βερόνικα Δαβάκη, δεν παρέλειψε να αναφερθεί στις προκλήσεις της μετάβασης από τον χορό στην υποκριτική και στην καρδιά του καλλιτεχνικού του ταξιδιού, τον χορό, που συνεχίζει να παίζει καθοριστικό ρόλο στη ζωή του.

Η μετάβαση από τον χορό στην υποκριτική

Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες πτυχές της συζήτησης ήταν η διαφορετική αντιμετώπιση που δέχτηκε από τους συναδέλφους του στο θέατρο και την τηλεόραση. «Ήταν η εμπιστοσύνη του Κακλέα που έπαιξε καθοριστικό ρόλο», εξήγησε ο Ιβάν. «Η στήριξη των συναδέλφων είναι πολύ σημαντική σε κάθε δημιουργική δουλειά. Οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργάστηκα εκτίμησαν τα χορευτικά μου προσόντα και αναγνώρισαν άλλες θετικές πτυχές της προσωπικότητάς μου. Έτσι, αν και βρέθηκα σε νέες συνθήκες, ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι ήμουν περιθωριοποιημένος. Αντίθετα, ένιωσα ότι μου έδιναν χώρο να εξελιχθώ.»

Η σημασία των συνεργασιών και της προσωπικής εξέλιξης

Ο Ιβάν Σβιτάιλο εστίασε επίσης στην ανάγκη για αφιέρωση και προσωπική εργασία στον τομέα της υποκριτικής. «Είναι μια τέχνη που απαιτεί σταθερή δουλειά και έρευνα. Ποτέ δεν πήγα σε δραματική σχολή, αλλά μέσα από τις συνεργασίες μου, κατάφερα να καλύψω κενά και να εξελιχθώ», είπε. Ο μέντοράς του ήταν ένας επαγγελματίας σκηνοθέτης που τον καθοδήγησε στο να εμβαθύνει στους ρόλους του.

«Έμαθα να “βουτάω” στους χαρακτήρες και να διεισδύω στις ψυχές τους», ανέφερε. Ωστόσο, εξήγησε ότι όλη αυτή η διαδικασία δεν ήταν εύκολη, καθώς η δίγλωσση ιδιότητά του προσέθετε μια επιπλέον διάσταση στις προκλήσεις που συνάντησε στον δρόμο του.

Η διαρκής αγάπη για τον χορό

Ένας από τους πιο συναισθηματικούς τομείς της συζήτησης ήταν η σχέση του με τον χορό. Ο Ιβάν μάλιστα παραδέχτηκε ότι ενώ δεν έχει κλείσει ο κύκλος του χορού για εκείνον, οι δυναμικές του έχουν αλλάξει. «Στα 40 μου, δεν μπορώ να εκτελώ τις πιρουέτες όπως στα 25», σημείωσε, αντικατοπτρίζοντας την ωριμότητα που φέρνει ο χρόνος.

Ωστόσο, η αγάπη του για τον χορό παραμένει ζωντανή. «Δημιουργήσαμε ένα πολιτιστικό κέντρο στον Νέο Κόσμο, όπου προσφέρουμε μαθήματα χορού και σεμινάρια, αντιμετωπίζοντας μια πρώην εγκαταλελειμμένη θεατρική σκηνή», τόνισε. «Ήταν αποτέλεσμα της προσωπικής μας προσπάθειας και συνεργασίας με το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης. Είναι σπάνιο στην Ελλάδα να ανακαινίζονται τέτοιοι χώροι, και χάρη σε αυτό έχουμε τη δυνατότητα να φιλοξενούμε ποικιλία εκδηλώσεων που σχετίζονται με τις παραστατικές τέχνες».