Δούκας – Ανδρουλάκης: “Εσύ παράγεις εσωστρέφεια, πρέπει να μας σέβεσαι”

Σε νέο γύρο εσωτερικής έντασης μπήκε το ΠΑΣΟΚ, με τον Χάρη Δούκα να περνά στην αντεπίθεση απέναντι στον Νίκο Ανδρουλάκη, λίγη ώρα μετά την αυστηρή προειδοποίηση του προέδρου του κόμματος ότι «οι εσωκομματικές εκλογές έχουν τελειώσει» και ότι «όταν συνεδριάζουν τα όργανα, θα τα σέβεστε». Η αντιπαράθεση δεν περιορίστηκε σε διατυπώσεις. Ακούμπησε τη διαδικασία του Συνεδρίου, την κατανομή των συνέδρων, τη λειτουργία των κομματικών μητρώων, αλλά και το κλίμα συνοχής που επιχειρεί να διαμορφωθεί σε μια περίοδο που το κόμμα αναζητά ρυθμό και πολιτική καθαρότητα. Μιλώντας στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας, ο δήμαρχος Αθηναίων έστειλε ευθεία αιχμή προς την ηγεσία, υποστηρίζοντας ότι οι δημόσιες διατυπώσεις και τα υπονοούμενα που δόθηκαν στη δημοσιότητα πριν ολοκληρωθεί η συνεδρίαση «παράγουν εσωστρέφεια». Παράλληλα, επέμεινε ότι η παράταξη οφείλει να πει ένα καθαρό «όχι» στη στασιμότητα, με σαφή αναφορά στο κλίμα που καταγράφεται εδώ και μήνες στο εσωτερικό της Χαριλάου Τρικούπη.

Ο Χάρης Δούκας φρόντισε να προτάξει ότι δεν έχει αμφισβητήσει τον Νίκο Ανδρουλάκη μετά την εσωκομματική διαδικασία, τονίζοντας πως σέβεται τα όργανα και ζητώντας αντίστοιχη στάση από την ηγεσία. Η φράση του ήταν αιχμηρή και πολιτικά φορτισμένη: το πρόβλημα, όπως το έθεσε, δεν είναι ο διάλογος αλλά η «ποινικοποίηση» του διαλόγου. Και, σε αυτή τη λογική, μετέφερε την ευθύνη στον πρόεδρο: να διασφαλίσει ότι ο προσυνεδριακός διάλογος θα είναι πραγματικός, όχι προσχηματικός.

Στην καρδιά της διαφωνίας βρίσκεται ο τρόπος εκλογής και κατανομής των συνέδρων. Ο κ. Δούκας υποστηρίζει ότι η πρόταση που προωθείται από την ηγεσία λειτουργεί ως «αλγόριθμος» που παρακάμπτει στην πράξη το μητρώο μελών και δημιουργεί πολιτικό και οργανωτικό προηγούμενο για ένα κόμμα που αυτοπροσδιορίζεται ως «κόμμα μελών». Έθεσε, μάλιστα, ευθέως το ερώτημα πώς είναι δυνατόν, μετά από εσωκομματικές εκλογές και ενάμιση χρόνο οργανωτικής λειτουργίας, να τίθεται θέμα αδυναμίας διάκρισης ανάμεσα σε φίλους και μέλη ή να εμφανίζεται ως άλλοθι η ανεπάρκεια μητρώων. Κατά την ανάγνωσή του, αυτή η επιλογή δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια, αλλά πολιτικό σήμα για το ποιος μετράει και με ποια κριτήρια μετράει στο κόμμα.

Η παρέμβασή του, ωστόσο, δεν έμεινε μόνο στον οργανωτικό άξονα. Έβαλε πολιτικό πρόσημο, συνδέοντας τη συζήτηση για τους συνέδρους με τη συνολικότερη εικόνα του ΠΑΣΟΚ: προειδοποίησε ότι η εσωστρέφεια τροφοδοτείται όχι μόνο από τις δημόσιες διαρροές αλλά και από τον τρόπο που η ίδια η ηγεσία τοποθετείται απέναντι στα στελέχη της. Και από την άλλη πλευρά, υπογράμμισε πως η στασιμότητα δεν μπορεί να γίνει νέα κανονικότητα, ζητώντας διάλογο και σύνθεση «για τη νίκη», όπως χαρακτηριστικά είπε.

Στο ίδιο τραπέζι βρέθηκαν και άλλες φωνές που πιέζουν για αλλαγές. Η Νάντια Γιαννακοπούλου, σύμφωνα με όσα ειπώθηκαν στη συνεδρίαση, χρέωσε στον πρόεδρο σημαντικό μερίδιο ευθύνης για τη «χαμένη ψυχική ενότητα» στο εσωτερικό του κόμματος και του ζήτησε να κάνει υπέρβαση, «τραβώντας πίσω» το συγκεκριμένο σύστημα εκλογής συνέδρων, ώστε να αποσυμπιεστεί η βάση και να σταλεί μήνυμα σύνθεσης. Παράλληλα, έθεσε με ευθύτητα το ζήτημα της υπόθεσης Παναγόπουλου και των αναταράξεων στον συνδικαλιστικό χώρο, προειδοποιώντας ότι δημιουργείται κλίμα «εμφυλίου» σε ένα από τα πιο νευραλγικά πεδία επιρροής της παράταξης.

Από την πλευρά του, ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει ήδη απορρίψει τον όρο «αλγόριθμος», υποστηρίζοντας ότι η λογική της κατανομής πρέπει να αντανακλά την εκλογική δύναμη που δίνει ο ελληνικός λαός στο ΠΑΣΟΚ στις εθνικές κάλπες, ώστε να μην παράγονται στρεβλώσεις και ανισορροπίες, ειδικά στο λεκανοπέδιο. Έχει επίσης δηλώσει ότι τον θίγει προσωπικά κάθε υπαινιγμός περί ευνοϊκής μεταχείρισης περιοχών, επιχειρώντας να κλείσει τη συζήτηση για το Ηράκλειο και την Αθήνα με ιστορικές αναφορές και στοιχεία.

Το πολιτικό συμπέρασμα, όμως, είναι ότι η πορεία προς το Συνέδριο δεν κυλά σε ουδέτερο έδαφος. Η διαφωνία για τους συνέδρους έχει εξελιχθεί σε σύγκρουση για το μοντέλο λειτουργίας του κόμματος: πόσο ανοικτό θα είναι, πόσο μελών θα είναι, πόσο ελεγχόμενη ή απελευθερωμένη θα είναι η εσωτερική συζήτηση και κυρίως αν η ηγεσία μπορεί να ενώσει χωρίς να «μαρκάρει» όσους θέτουν ερωτήματα ως πρόβλημα πειθαρχίας.