Αργυροπελεκάνος Κερκίνη: Η φωτογραφία που γοήτευσε το National Geographic

Μια εντυπωσιακή εικόνα από τη λίμνη Κερκίνη βρέθηκε στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής, όταν δημοσιεύθηκε σε επίσημο λογαριασμό του National Geographic στο Instagram. Η φωτογραφία απεικονίζει έναν αργυροπελεκάνο να γλιστρά στα ήρεμα νερά κάτω από έναν πολύχρωμο ουρανό, σε ένα σκηνικό που θυμίζει ζωγραφικό πίνακα. Το καρέ, τραβηγμένο την ιδανική στιγμή όπου το βλέμμα του πουλιού συναντά τον φακό, αναδεικνύει όχι μόνο την ομορφιά του είδους αλλά και τη μοναδικότητα των ελληνικών υγροτόπων. Η λίμνη Κερκίνη, άλλωστε, αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους βιότοπους του είδους στην Ευρώπη. Ο αργυροπελεκάνος (Pelecanus crispus) είναι υδρόβιο πτηνό της οικογένειας των Πελεκανιδών και συγκαταλέγεται στα μεγαλύτερα πουλιά του κόσμου που μπορούν να πετούν. Το ύψος του φτάνει περίπου το 1,20 μέτρο, το άνοιγμα των φτερών του μπορεί να αγγίξει τα 3,20 μέτρα και το βάρος του κυμαίνεται από 6 έως 10 κιλά.

Το φτέρωμά του έχει χαρακτηριστική σταχτιά απόχρωση, ενώ το μεγάλο ράμφος του φέρει έναν διαστελλόμενο κίτρινο σάκο στο κάτω μέρος, τον οποίο χρησιμοποιεί για να συλλαμβάνει ψάρια. Τα δάχτυλά του ενώνονται με μεμβράνη, στοιχείο που τον καθιστά εξαιρετικό κολυμβητή. Αναπαράγεται στη νοτιοανατολική Ευρώπη, την Ασία και έως την Κίνα, επιλέγοντας βάλτους και ρηχές λίμνες. Στην Ελλάδα συναντάται κυρίως σε υγροτόπους όπως η Κερκίνη και οι Πρέσπες. Τρέφεται αποκλειστικά σχεδόν με ψάρια και ψαρεύει σε λιμνοθάλασσες, εκβολές ποταμών, έλη με καλαμώνες, τεχνητές λίμνες αλλά και στη θάλασσα. Χτίζει τη φωλιά του με χόρτα και κλαδιά σε απομονωμένες νησίδες ή σε δύσβατους καλαμιώνες. Η περίοδος αναπαραγωγής αρχίζει τον Ιανουάριο και ολοκληρώνεται τον Ιούλιο. Πρόκειται για ένα από τα σπανιότερα είδη πτηνών της Ευρώπης και προστατεύεται από διεθνείς συμφωνίες, όπως η Συμφωνία για τη Διατήρηση των Αφρικανο-Ευρασιατικών Αποδημητικών Υδρόβιων Πτηνών (AEWA), καθώς και από την ελληνική νομοθεσία που απαγορεύει το κυνήγι και την ενόχλησή του στους τόπους αναπαραγωγής. Η διεθνής προβολή της εικόνας από την Κερκίνη δεν ανέδειξε μόνο ένα σπάνιο στιγμιότυπο άγριας ζωής, αλλά και τη σημασία της προστασίας των ελληνικών υγροτόπων, οι οποίοι φιλοξενούν ένα από τα πιο εντυπωσιακά πτηνά της ευρωπαϊκής πανίδας.

Αναλυτικά η ανάρτηση του National Geographic Animals:

«Φωτογραφία από @tony_wanders_photo | Πλέοντας στη λίμνη Κερκίνη, στην Κεντρική Μακεδονία, κάτω από έναν ουρανό που δεν υποσχόταν τίποτα… μέχρι που το έκανε.

Για λίγα εύθραυστα λεπτά, τα σύννεφα διαλύθηκαν, βάφοντας το νερό με ροζ και μοβ χρώματα, και ένας πελεκάνος της Δαλματίας γλίστρησε στο τέλειο φως.

Δεν υπήρχε χρόνος για σκέψη — μόνο ένστικτο και ένα κλικ. Μια στιγμή που η αμφιβολία μετατράπηκε σε ένα από τα αγαπημένα μου καρέ που έχω τραβήξει ποτέ».

«Ολοκληρώνω ένα από τα καλύτερα φωτογραφικά ταξίδια που έχω κάνει ποτέ»

Σε ξεχωριστή ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο instagram ο φωτογράφος Tony Constantinides επεσήμανε ότι «ολοκληρώνω ένα από τα καλύτερα φωτογραφικά ταξίδια που έχω κάνει ποτέ — κυνηγώντας πελεκάνους της Δαλματίας στην περίοδο αναπαραγωγής στη λίμνη Κερκίνη, στην Ελλάδα». «Έμοιαζε λιγότερο με ταξίδι και περισσότερο σαν να είχα μεταφερθεί σε μια άλλη εποχή, σημείωσε.

Αναλυτικά η ανάρτησή του Τony Constantinides:

«Ολοκληρώνω ένα από τα καλύτερα φωτογραφικά ταξίδια που έχω κάνει ποτέ — κυνηγώντας πελεκάνους της Δαλματίας στην περίοδο αναπαραγωγής στη λίμνη Κερκίνη, στην Ελλάδα.

Στην ακμή τους μοιάζουν σχεδόν προϊστορικοί, σαν αναγεννημένοι δεινόσαυροι, με μάτια που δεν σε κοιτάζουν απλώς, αλλά σε διαπερνούν.

Παρατηρώντας τους στον τόπο αναπαραγωγής τους, σε αυτό το άγριο και ήσυχο τοπίο, έμοιαζε λιγότερο με ταξίδι και περισσότερο σαν να είχα μεταφερθεί σε μια άλλη εποχή.

Φωτογραφία τραβηγμένη με τη Z8 της @nikoneurope σε συνδυασμό με το Z24-70mm f2.8»

«Όταν την είδα, δεν ένιωσα ότι “τα κατάφερα”. Ένιωσα ανακούφιση»

Μετά την καταξίωση από το National Geographic ο φωτογράφος της άγριας φύσης Tony Constantinides προχώρησε σε μία ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο instagram δημοσιεύοντας κάποια επιπλέον πλάνα του αργυροπελεκάνου από τη λίμνη Κερκίνη, ενώ ταυτόχρονα αποκάλυψε πως ξεκίνησε να ασχολείται επαγγελματικά με τη φωτογραφία και τις δυσκολίες που συνάντησε στο δρόμο του. Ο Tony Constantinides άρχισε να ασχολείται επαγγελματικά με τη φωτογράφιση της άγριας ζωής στην ηλικία των 39 ετών παρά το γεγονός ότι ήταν το όνειρό του από παιδί. Όταν επέλεξε να αφοσιωθεί πλήρως στη φωτογράφιση της άγριας ζωής συνάντησε πολλές δυσκολίες. Άρχισε να αναρρωτιέται αν άργησε υπερβολικά και να αμφισβητεί την επιλογή του. Ωστόσο, όταν είδε ότι η φωτογραφία του αργυροπελεκάνου από τη λίμνη Κερκίνη που τράβηξε ο ίδιος δημοσιεύθηκε στα social media από λογαριασμό του National Geographic αισθάνθηκε «ανακούφιση». «Ανακούφιση που ο νεαρός που κουβαλούσε αυτό το όνειρο για δεκαετίες δεν ήταν ανόητος. Ανακούφιση που το να ξεκινάς αργά δεν σημαίνει ότι ξεκινάς λάθος. Ανακούφιση που μερικές φορές το θάρρος είναι απλά να αποφασίζεις να μην εγκαταλείψεις τον εαυτό σου», υπογράμμισε. Καταλήγει δηλώνοντας ότι πλέον κάνει αυτό πάντα ονειρευόταν και ότι βρίσκεται ακόμα στην αρχή. «Ακόμα μαθαίνω. Ακόμα αμφιβάλλω. Αλλά δεν αγνοώ πια αυτό που πάντα ήξερα».

Αναλυτικά η ανάρτηση του:

«Πίσω από τις κάμερες, για το καρέ που μου χάρισε μια θέση στο @natgeo

Ήμουν 39 ετών όταν τελικά παραδέχτηκα κάτι στον εαυτό μου. Ποτέ δεν σταμάτησα να το θέλω. Όταν ήμουν παιδί, ονειρευόμουν να γίνω φωτογράφος άγριας φύσης.

Κοιτούσα τις εικόνες στα περιοδικά και ένιωθα κάτι που δεν μπορούσα να εξηγήσω — σαν ο κόσμος να ήταν μεγαλύτερος, πιο άγριος, και ήθελα να είμαι μέρος του.

Αλλά η ζωή προχωράει. Οι ευθύνες αυξάνονται. Τα όνειρα μπαίνουν στο συρτάρι με την ένδειξη “ίσως κάποια μέρα”.

Για χρόνια, έλεγα στον εαυτό μου ότι δεν ήταν ρεαλιστικό. Ότι ήταν πολύ αργά. Ότι οι άνθρωποι που τα καταφέρνουν ξεκινούν από νεαρή ηλικία, έχουν διασυνδέσεις, έχουν περισσότερο χρόνο.

Ωστόσο… η έλξη δεν έφυγε ποτέ. Στα 39, αποφάσισα να σταματήσω να διαπραγματεύομαι με αυτή τη φωνή.

Το να ξεκινάς από το μηδέν σε αυτή την ηλικία είναι ταπεινωτικό. Νιώθεις ότι έχεις μείνει πίσω. Αμφιβάλλεις συνεχώς για τον εαυτό σου. Αναρωτιέσαι αν κυνηγάς κάτι σημαντικό ή αν είσαι απλά αφελής. Υπήρχαν κρύα πρωινά, μακρινά ταξίδια, άδειες κάρτες μνήμης και ο σιωπηλός φόβος ότι ίσως είχα περιμένει πάρα πολύ.

Και τότε, μια μέρα, μια εικόνα, στην οποία είχα αφιερωθεί μοιράστηκε το National Geographic.

Όταν την είδα, δεν ένιωσα ότι “τα κατάφερα”. Ένιωσα ανακούφιση.

Ανακούφιση που ο νεαρός που κουβαλούσε αυτό το όνειρο για δεκαετίες δεν ήταν ανόητος. Ανακούφιση που το να ξεκινάς αργά δεν σημαίνει ότι ξεκινάς λάθος. Ανακούφιση που μερικές φορές το θάρρος είναι απλά να αποφασίζεις να μην εγκαταλείψεις τον εαυτό σου.

Είμαι ακόμα στην αρχή. Ακόμα μαθαίνω. Ακόμα αμφιβάλλω. Αλλά δεν αγνοώ πια αυτό που πάντα ήξερα».