Το viral πανό στον Κηφισό: “Άκουσε με Ελενίτσα…”

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να πεις «σ’ αγαπώ». Με ένα μήνυμα στο κινητό. Με ένα λουλούδι. Με ένα βλέμμα. Και υπάρχει κι ο τρόπος του Αντωνάκη: με ένα τεράστιο πανό κρεμασμένο σε πεζογέφυρα στον Κηφισό, ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου. Οι οδηγοί που κινούνταν στο ρεύμα προς Νέα Φιλαδέλφεια δεν είδαν απλώς μια ακόμη διαφήμιση. Είδαν μια ερωτική εξομολόγηση σε κοινή θέα. Με κόκκινα, κεφαλαία γράμματα, το μήνυμα ήταν σαφές και χωρίς περιστροφές: «Άκουσε με Ελενίτσα Σ’ ΑΓΑΠΑΩ – ο Αντωνάκης σου». Τα ονόματα δεν θα μπορούσαν να περάσουν απαρατήρητα. Θύμισαν σε πολλούς την κλασική ελληνική ταινία Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα, όπου ο Αντωνάκης και η Ελενίτσα έγιναν σύμβολο μιας άλλης εποχής, με χιούμορ, παρεξηγήσεις και τελικά αγάπη. Σαν να ξεπήδησε, για λίγο, το ασπρόμαυρο σινεμά μέσα στη σύγχρονη, γκρίζα καθημερινότητα της λεωφόρου. Η ιστορία πίσω από το πανό παραμένει άγνωστη. Δεν ξέρουμε αν προηγήθηκε καβγάς, αν ήταν επέτειος, αν ήταν πρόταση επανασύνδεσης ή απλώς μια αυθόρμητη, θεατρική χειρονομία. Ξέρουμε όμως ότι μέσα σε λίγες ώρες προκάλεσε χαμόγελα, φωτογραφίες, κοινοποιήσεις και –το σημαντικότερο– μια μικρή ρωγμή ρομαντισμού στον θόρυβο της πόλης.

Ο Άγιος Βαλεντίνος ανάμεσα στην Ιστορία και τον θρύλο και η απρόσμενη σχέση του με τη Μυτιλήνη

Σε μια εποχή όπου ο έρωτας συχνά εκφράζεται με emojis και stories που εξαφανίζονται σε 24 ώρες, ένα πανό σε πεζογέφυρα μοιάζει σχεδόν επαναστατικό. Έχει ρίσκο. Έχει έκθεση. Έχει το ενδεχόμενο της δημόσιας αμηχανίας. Αλλά έχει και κάτι που σπανίζει: τόλμη. Και κάπου εκεί βρίσκεται η γοητεία της πράξης. Δεν είναι μόνο το «σ’ αγαπώ». Είναι το «σ’ αγαπώ και δεν φοβάμαι να το δουν όλοι». Είναι η διάθεση να μετατρέψεις μια ανώνυμη διαδρομή σε προσωπική στιγμή. Αν η Ελενίτσα πέρασε από το σημείο, δύσκολα δεν θα συγκινήθηκε. Κι αν δεν πέρασε, σίγουρα θα της το έστειλε κάποιος. Γιατί στην Αθήνα τίποτα δεν μένει κρυφό — ειδικά όταν είναι γραμμένο με κόκκινα γράμματα πάνω από τον Κηφισό. Τελικά, μπορεί να μη μάθουμε ποτέ τι απέγινε αυτός ο έρωτας. Αλλά για λίγες ώρες, μέσα στην κίνηση και τις κόρνες, ο Αντωνάκης κατάφερε κάτι σπάνιο: να θυμίσει ότι ο ρομαντισμός δεν χρειάζεται φίλτρα. Μόνο θάρρος.