Νέα Αριστερά – Βλαστός: Αποχωρεί ο βουλευτής

Το ιδρυτικό στέλεχος της Νέας Αριστεράς, Γιώργος Βλαστός, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το κόμμα, εκφράζοντας έντονη κριτική για την εσωτερική στρατηγική που επικράτησε τα τελευταία χρόνια. Στη δήλωσή του, ο κ. Βλαστός επισημαίνει ότι η πολιτική κατεύθυνση που ακολουθήθηκε «διαιωνίζει την παραλυτική στασιμότητα» και αποκλείει κάθε δυνατότητα συνεργασίας με δυνάμεις της Κεντροαριστεράς. Όπως αναφέρει, το κρίσιμο ζήτημα για τη διαμόρφωση ενός ενωτικού προοδευτικού πολιτικού φορέα αντιμετωπίστηκε με αντίδραση και τελικά μετατράπηκε σε κυρίαρχη άποψη εντός των οργάνων του κόμματος, δημιουργώντας έναν «ιδιότυπο οργανωτικό δυϊσμό». Παράλληλα, επισημαίνει ότι οι πολίτες δεν καθοδηγούνται μόνο από πολιτικές ταυτότητες, αλλά και από κοινωνικές ταυτίσεις, και γι’ αυτό η Αριστερά πρέπει να μπορεί να παρέχει απτές λύσεις και πραγματική δύναμη στους πολλούς.

Ο Γιώργος Βλαστός αναφέρει επίσης ότι η απόφαση του Διαρκούς Προγραμματικού Συνεδρίου αποτέλεσε την τελευταία ευκαιρία για αλλαγή κατεύθυνσης, η οποία όμως χάθηκε. Συγκεκριμένα, η διαδικασία χαρακτηρίστηκε από «φωτογραφική αποδοκιμασία» προς τον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και πλήρη απόρριψη συνεργασιών με την Κεντροαριστερά. Ωστόσο, ο ίδιος θεωρεί τις παρεμβάσεις του κ. Τσίπρα «ελπιδοφόρα εξέλιξη» για την ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου. Καταλήγοντας, ο κ. Βλαστός δηλώνει ότι δεν μπορεί να υπηρετήσει μια «πολιτικά καταστροφική επιλογή» και δεσμεύεται να συνεχίσει να εργάζεται για την ανασύνθεση της Αριστεράς, παράλληλα με τη δημιουργία ενός ευρύτερου μετώπου προοδευτικών δυνάμεων με κοινωνικά αναγνωρίσιμη ηγεσία. Συντάσσεται επίσης με τα 10 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής που αποχώρησαν πρόσφατα, επιβεβαιώνοντας τη βούλησή του για μια «μαχητική και κυβερνώσα Αριστερά».

Η ανακοίνωση της παραίτησής του

«Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες η συγκυρία σαρώνει τα μικρά και τα ασήμαντα και φέρνει στο προσκήνιο τα πραγματικά, σκληρά διλήμματα. Χρέος των πολιτικών κομμάτων -και ιδίως των αριστερών, δηλαδή εκείνων που οφείλουν να δρουν με κριτήριο τα συμφέροντα των λαϊκών στρωμάτων- είναι να αποκωδικοποιούν τα επίδικα κάθε ιστορικής περιόδου και να χαράσσουν πορεία που θα βελτιώνει απτά την καθημερινότητα της κοινωνικής πλειοψηφίας, μεταφέροντας πόρους, ισχύ και εξουσίες από τους λίγους στους πολλούς. Ως ιδρυτικό μέλος της Νέας Αριστεράς, δύο ήταν εξαρχής οι βασικές προτεραιότητες.

Πρώτον, η ανάγκη να ξεμπερδέψει η Αριστερά με το επικίνδυνο φαινόμενο του κασσελακισμού – κάτι που κατέστη εφικτό χάρη στην αποφασιστική -μετά ένα σημείο- στάση συντρόφων και συντροφισσών του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Δεύτερον, η ανάγκη να διαμορφωθεί ένα πολιτικό υποκείμενο που θα λειτουργούσε ως καταλύτης για την ανασύνθεση και την ενότητα του ευρύτερου προοδευτικού χώρου. Απέναντι σε αυτή τη δεύτερη στρατηγική στόχευση εκδηλώθηκε από νωρίς σοβαρή αντίδραση. Σταδιακά, η αντίδραση αυτή μετατράπηκε σε πλειοψηφούσα άποψη στα όργανα του κόμματος, οδηγώντας σε παραλυτική στασιμότητα και σε έναν ιδιότυπο πολιτικό και οργανωτικό δυϊσμό.

Ο Πρόεδρος και η πλειοψηφία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας μιλούσαν τη γλώσσα της ενότητας ενώ αντίθετα, ο Γραμματέας και η πλειοψηφία της Κεντρικής Επιτροπής και του Πολιτικού Γραφείου εργάζονταν αποκλειστικά για την ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς, απορρίπτοντας κάθε ευρύτερη προοπτική. Σε μια ιστορική στιγμή κατά την οποία οι διεθνείς και εσωτερικές εξελίξεις επιβάλλουν τη μέγιστη δυνατή ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων, τα λαϊκά στρώματα πλήττονται σκληρά από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της κυβέρνησης Μητσοτάκη και νέα μορφώματα με βαθιά αντιδραστικό λόγο αναδύονται, δεν αρμόζει να εγκλωβιστούμε σε μια ατέρμονη ομφαλοσκόπηση γύρω από την «καθαρότητα» της ταυτότητας της Αριστεράς.

Είμαι πεπεισμένος ότι οι πολίτες δεν κινητοποιούνται και δεν ψηφίζουν μόνο βάσει ταυτοτήτων, αλλά κυρίως βάσει ταυτίσεων: Με σχέδια, προτάσεις, πρόσωπα και συλλογικές προοπτικές που τους αφορούν άμεσα. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε η Ελλάδα να ακολουθήσει το παράδειγμα πολλών ευρωπαϊκών χωρών, όπου μια επιθετική, ανορθολογική Ακροδεξιά επιβάλλει την ατζέντα της στον συντηρητικό χώρο, ενώ η Αριστερά αυτοπεριορίζεται στο περιθώριο ως δύναμη απλής διαμαρτυρίας. Το Διαρκές Προγραμματικό Συνέδριο αποτέλεσε την τελευταία ευκαιρία για τη Νέα Αριστερά. Η ευκαιρία αυτή χάθηκε. Αντί να επιλυθεί το αδιέξοδο, η απόφαση του Συνεδρίου -η οποία από το ίδιο κιόλας βράδυ ερμηνεύθηκε εντελώς διαφορετικά από τις δύο πλευρές του κόμματος- διαιωνίζει την παραλυτική ισορροπία και προετοιμάζει το έδαφος για μια νέα κρίση.

Όλα αυτά εξελίσσονται μέσα σε ένα κλίμα γενικευμένης αδιαφορίας και δυσφορίας του κόσμου της Αριστεράς, όπως αποτυπώνεται καθαρά σε όλες τις δημοσκοπικές μετρήσεις. Σε δύο μόνο σημεία υπήρξε σαφήνεια στην απόφαση του Συνεδρίου: Στην ουσιαστικά φωτογραφική αποδοκιμασία του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και στην απόρριψη κάθε προοπτικής συνεργασίας με τις δυνάμεις της Κεντροαριστεράς. Αυτή την πολιτικά καταστροφική επιλογή ούτε μπορώ ούτε θέλω να υπηρετήσω. Αντιθέτως, είμαι αποφασισμένος να συμβάλλω ενεργά στο εγχείρημα της ανασύνθεσης του συνόλου της Αριστεράς, παράλληλα με τη συγκρότηση ενός ευρύτερου μετώπου προοδευτικών δυνάμεων, με αξιόπιστη και κοινωνικά αναγνωρίσιμη ηγεσία.

Για όλους αυτούς τους λόγους, δηλώνω την αποχώρηση μου από τη Νέα Αριστερά και συντάσσομαι με τα 10 μέλη της ΚΕ που αποχώρησαν πρόσφατα από τη Νέα Αριστερά. Θα συνεχίσω να εργάζομαι για μια Αριστερά χρήσιμη για την κοινωνία, ικανή να μετατρέψει την κοινωνική δυσαρέσκεια σε συλλογική δύναμη αλλαγής. Για μια μαχητική και κυβερνώσα Αριστερά. Θεωρώ ότι οι παρεμβάσεις του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, αποτελούν μια ελπιδοφόρα εξέλιξη για την επίτευξη του παραπάνω σκοπού».