Κηδείες γυναικών Βιολάντα: «Η φωτιά δεν μπόρεσε να κάψει αυτό που ήσουν»

Μέσα σε κλίμα βαθιάς οδύνης, σιωπής αλλά και οργής, συγγενείς, φίλοι και ολόκληρες τοπικές κοινωνίες είπαν σήμερα το τελευταίο «αντίο» στις τρεις από τις πέντε εργαζόμενες που έχασαν τη ζωή τους στην τραγική πυρκαγιά στις εγκαταστάσεις της μπισκοτοβιομηχανίας «Βιολάντα» στα Τρίκαλα. Ο αποχαιρετισμός δεν ήταν μόνο πένθος· ήταν και μια κραυγή γεμάτη «γιατί», που ακόμη δεν έχουν απαντηθεί. Η πρώτη κηδεία τελέστηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου στο Προάστιο Καρδίτσας, όπου συγγενείς και φίλοι συνόδευσαν στην τελευταία της κατοικία τη Σταυρούλα Μπουκουβάλα. Η μητέρα τριών παιδιών έφυγε τόσο άδικα, που ολόκληρο το χωριό στάθηκε έξω από την εκκλησία σε μια βουβή ένδειξη συμπαράστασης. Τα βλέμματα ήταν χαμηλωμένα, οι κουβέντες ελάχιστες, καθώς η απώλεια δεν μπορούσε ακόμη να γίνει αποδεκτή.

Λίγες ώρες αργότερα, στο Γριζάνο Τρικάλων, το χωριό αποχαιρέτησε την Αναστασία Νάσιου. Είχε επιστρέψει από τη Γερμανία πριν από έξι μήνες, με την ελπίδα να συμπληρώσει ένσημα και να σταθεί ξανά στα πόδια της. Αντί για μια νέα αρχή, βρήκε το τέλος της μέσα στο εργοστάσιο. Πίσω της άφησε τρία παιδιά και μια οικογένεια συντετριμμένη, που αδυνατεί να κατανοήσει πώς η ανάγκη για εργασία μετατράπηκε σε θανατική παγίδα. Στο Μεγαλοχώρι Τρικάλων, στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου, τελέστηκε η κηδεία της Αγάπης Μπουνόβα. Εκεί, ο πόνος πήρε και τη μορφή δημόσιας καταγγελίας. Στον επικήδειο λόγο του, ο γιος της μίλησε με λόγια που πάγωσαν τον ναό: δεν επρόκειτο, είπε, για «ατύχημα», αλλά για αποτέλεσμα αμέλειας, αδιαφορίας και πράξεων που δεν έγιναν ποτέ όπως έπρεπε. Τόνισε ότι η μητέρα του και οι συνάδελφοί της δεν «έφυγαν απλώς», αλλά τους στερήθηκε η ζωή. Και μέσα στον πόνο, μίλησε για την Αγάπη ως γυναίκα, μητέρα, γιαγιά, ως παρουσία που δεν θα σβήσει ποτέ από τις ζωές των ανθρώπων της.

«Δεν θα αφήσουμε να πάρουν τη μνήμη σου», είπε, υπογραμμίζοντας ότι η φωτιά δεν μπόρεσε να κάψει αυτό που εκείνη ήταν: την αγάπη της, το παράδειγμά της, τη δύναμή της. Τα λόγια του δεν ήταν μόνο αποχαιρετισμός, αλλά και υπόσχεση. Το ίδιο πρωί, στον χώρο του εργοστασίου όπου εκτυλίχθηκε η τραγωδία, τελέστηκε τρισάγιο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών και των πέντε γυναικών. Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και σιωπής, ο Μητροπολίτης τέλεσε την ακολουθία, παρουσία εκπροσώπων της Εκκλησίας, σε έναν τόπο που πλέον δεν συμβολίζει εργασία, αλλά απώλεια.

Ο κύκλος των αποχαιρετισμών δεν έχει ακόμη κλείσει. Αύριο, Παρασκευή, συγγενείς και φίλοι θα πουν το τελευταίο «αντίο» και στις άλλες δύο γυναίκες που χάθηκαν: στη Βασιλική Σκαμπαρδώνη-Καραγιάννη, στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Φιλύρας Τρικάλων, και στην Ελένη Κατσαρού, στον ναό Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης. Καθώς τα φέρετρα κατεβαίνουν στο χώμα, το πένθος μετατρέπεται σταδιακά σε απαίτηση για απαντήσεις και ευθύνες. Γιατί πίσω από κάθε όνομα που ακούγεται σήμερα στις εκκλησίες, υπάρχει μια ζωή που δεν έπρεπε να χαθεί έτσι.