Η Βικύ Κάβουρα σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση: «Όλο αυτό γιατρεύει τα τραύματα του παρελθόντος»

Αρχικά, ξαναγνώρισα τον εαυτό μου. Από κορίτσι έγινα γυναίκα. Το ότι είναι κορίτσι και έχουμε κάποιες κινήσεις και αντιδράσεις ίδιες μου φαίνεται υπέροχο. Με κάνει να σκέφτομαι και τον εαυτό μου παιδί και να με ξαναγαπώ ως παιδί. Οπότε όλο αυτό γιατρεύει και τραύματα του παρελθόντος.

Με κάνει πιο καλό άνθρωπο. Είμαι πιο υπομονετική με όλους, αγαπώ περισσότερο τον κόσμο και καταλαβαίνω καλύτερα της γυναίκες. Όχι μόνο τις μαμάδες. Όλες τις γυναίκες.

Ποια… γωνία σου στρογγύλεψε η κόρη σου;

Το πως βλέπω και νιώθω την αγάπη. Θεωρώ ότι η αγάπη που παίρνω από τη μικρή είναι η μόνη που δεν μπορώ να αμφισβητήσω. Είναι ένα μικρό πλάσμα που με κοιτάει στα μάτια. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψεις πόσο μεγάλη είναι η αγάπη που παίρνει η μάνα από το παιδί της και αντιστρόφως. Η Ματθίλδη – Ραφαηλία είναι η ζωή μου όλη.

Ήθελες πάντα να κάνεις οικογένεια; Ήταν όνειρο σου;

Ναι, ήθελα από πολύ μικρή να κάνω οικογένεια, αλλά όχι εμμονικά. Περνούσαν τα χρόνια κι έλεγα: “Όταν έρθει, ξέρει ο Θεός πότε θα το φέρει”. Το είχα αφήσει στο χέρι του Θεού. Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει ότι εμείς δεν προετοιμάζουμε το έδαφος και το αφήνουμε μόνο στον Θεό.