Έρικα Κερκ – Washington Post: Η απάντηση στο άρθρο για το ντύσιμό της

Ένα άρθρο της Washington Post στάθηκε αρκετό για να ανοίξει μια ευρύτερη συζήτηση γύρω από τα όρια της δημοσιογραφίας, τον ρόλο του φύλου στον δημόσιο λόγο και το πώς τα ΜΜΕ επιλέγουν να αφηγηθούν το πένθος. Αφορμή, αυτή τη φορά, δεν ήταν μια πολιτική τοποθέτηση ή μια δημόσια σύγκρουση, αλλά… η γκαρνταρόμπα της Έρικα Κερκ, χήρας του ακτιβιστή Τσάρλι Κερκ, ο οποίος δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια δημόσιας ομιλίας του. Στο δημοσίευμά της, η Washington Post επέλεξε να προσεγγίσει τη δημόσια παρουσία της Έρικα Κερκ μέσα από το πρίσμα της μόδας, περιγράφοντας με σχεδόν λογοτεχνικούς όρους τα ρούχα που επιλέγει να φορά μετά την απώλεια του συζύγου της. Η συντάκτρια μόδας της εφημερίδας, Άσλεϊ Φέτερς Μαλόι, παρουσίασε την Κερκ ως μια γυναίκα που «ισορροπεί επικίνδυνα» ανάμεσα σε ένα λαμπερό κοστούμι και τον ρόλο της χήρας, επιχειρώντας –κατά την ερμηνεία της– να συνδυάσει την παραδοσιακή αφήγηση για τον γάμο και τη μητρότητα με την ανάγκη να γίνει αποδεκτή σε mainstream πολιτικά περιβάλλοντα.

Η ανάλυση πήγε ακόμη πιο μακριά: Tο στυλ της Κερκ παρουσιάστηκε ως ένα είδος πολιτισμικού κώδικα, που φροντίζει να μη «θυμίζει υπερβολικά γυναίκα καριέρας ή φεμινίστρια», ώστε να παραμένει συμβατή με τις αξίες που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. Για πολλούς αναγνώστες, το άρθρο λειτούργησε ως μια μορφή έμμεσης κριτικής — ή και επιτήρησης — της γυναικείας εμφάνισης σε μια στιγμή βαθιάς προσωπικής απώλειας. Η απάντηση της Έρικα Κερκ δεν άργησε να έρθει και δεν δόθηκε μέσω δελτίου Τύπου ή ανάρτησης στα κοινωνικά δίκτυα. Μίλησε δημόσια, ζωντανά, κατά τη διάρκεια της πρώτης περιοδείας του TPUSA Faith, με τίτλο Make Heaven Crowded, σε ομιλία της στην Harvest Church στο Ρίβερσαϊντ της Καλιφόρνια.

Εκεί, επέλεξε να απαντήσει όχι με όρους lifestyle ή επικοινωνιακής διαχείρισης, αλλά μέσα από μια θεολογική και φιλοσοφική αφήγηση. Αντλώντας από το παράδειγμα της Εύας στον Κήπο της Εδέμ, μίλησε για την περιέργεια που αποπροσανατολίζει τον άνθρωπο από τα ουσιώδη και τον εγκλωβίζει σε δευτερεύοντα, συχνά μάταια, ζητήματα. Διέκρινε την «καλή» περιέργεια —εκείνη που ωθεί προς τα αιώνια και τα ουσιαστικά— από την άλλη, που γεννά φόβο, διάσπαση προσοχής, κυνισμό και μια μόνιμη ανάγκη αντίδρασης. Σε αυτό το πλαίσιο ενέταξε και το άρθρο της Washington Post. Με εμφανή ειρωνεία αλλά χωρίς οργή, σχολίασε ότι η εφημερίδα μάλλον είχε «πολύ ήσυχη μέρα από πλευράς ειδήσεων» για να ασχοληθεί με τα ρούχα μιας χήρας. «Αν έχουμε φτάσει στο σημείο να επιτιθέμεθα στην ενδυμασία μιας γυναίκας που πενθεί, τότε κάτι δεν πάει καθόλου καλά», είπε, προκαλώντας θερμό χειροκρότημα από το ακροατήριο.

Η Κερκ εξήγησε ότι δεν έχει στιλίστα, ότι φορά ό,τι την κάνει να νιώθει άνετα — ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ένα μαύρο σύνολο με sneakers τύπου Air Force — και ότι δεν θεωρεί πως οφείλει εξηγήσεις για την εμφάνισή της. «Είμαι απλώς ο εαυτός μου», τόνισε, δίνοντας μια απάντηση που ακύρωνε όλο το θεωρητικό οικοδόμημα του άρθρου. Κλείνοντας, απευθύνθηκε ευθέως στη Washington Post, προτείνοντας —με μια δόση σαρκασμού αλλά και ανθρώπινης απλότητας— να «βγουν λίγο έξω», να περπατήσουν στη φύση, να απομακρυνθούν από την εμμονή με το επουσιώδες. Υπενθύμισε ότι ο Τσάρλι Κερκ αγαπούσε την πεζοπορία και άφησε να αιωρείται το μήνυμα πως, ίσως, εκεί —μακριά από τα φίλτρα και τις αναλύσεις— βρίσκεται ακόμη κάτι που αξίζει πραγματικά να ειπωθεί.