Δημοτικό Θέατρο Πειραιά: Εκπαιδευτικό πρόγραμμα για τους καλλιτέχνες του μέλλοντος

Μια ξεχωριστή εκπαιδευτική εμπειρία που γεφυρώνει τη λαϊκή μας παράδοση με τα σύγχρονα ψηφιακά εργαλεία προσφέρει για τρίτη χρονιά το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά μέσα από το καινοτόμο πρόγραμμα «Ο Ελληνικός Λαϊκός Πολιτισμός στη Σκηνή του Ψηφιακού μας Κόσμου». Με ανοιχτό κάλεσμα προς τα γυμνάσια και λύκεια του Πειραιά και της ευρύτερης Αττικής, το θέατρο προσκαλεί μαθητές και μαθήτριες από την Α’ Γυμνασίου έως και τη Γ’ Λυκείου να περάσουν από τον ρόλο του θεατή σε εκείνον του δημιουργού, συμμετέχοντας δωρεάν σε μια δράση που συνδυάζει θέατρο, κινηματογράφο και ψηφιακά μέσα.

Από τις 16 Φεβρουαρίου έως τις 3 Απριλίου 2026, στους χώρους του θεάτρου – στο Φουαγιέ Α’ και στη σκηνή Ωμέγα – οι έφηβοι θα έχουν την ευκαιρία, σε τρίωρες συναντήσεις (10.00-13.00), να πειραματιστούν δημιουργικά και να συνδιαμορφώσουν ένα πρωτότυπο πολυμεσικό έργο. Η συμμετοχή είναι δωρεάν, με τις σχολικές μονάδες να καλύπτουν μόνο τα έξοδα μετακίνησης, ενώ ο μέγιστος αριθμός μαθητών ανά ημέρα φτάνει τους 60, δίνοντας τη δυνατότητα σε δύο περίπου τμήματα να συμμετέχουν καθημερινά.

Κεντρικός θεματικός άξονας του φετινού κύκλου είναι το πρόσωπο της μάνας στη λαϊκή μας παράδοση. Βασικά κείμενα εργασίας αποτελούν η «Η Φόνισσα» του Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, που αναδεικνύει τη σκοτεινή και τραγική όψη της μητρότητας, και το λαϊκό παραμύθι «Ήλιος, αυγερινός και πούλια», όπως καταγράφεται στη συλλογή της Μαρούλα Κλιάφα, φωτίζοντας την τρυφερή, απόλυτη και ανιδιοτελή αγάπη της μητέρας. Παράλληλα, το δημοτικό νανούρισμα «Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά» λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στις αφηγήσεις, ενισχύοντας τη συναισθηματική και πολιτισμική διάσταση του εγχειρήματος.

Οι μαθητές καλούνται να εξερευνήσουν πώς τα δημοτικά τραγούδια μπορούν να «συνομιλήσουν» με σύγχρονες μορφές έκφρασης, ακόμη και με το hip hop, πώς η γλώσσα του Παπαδιαμάντη μπορεί να βρει θέση σε έναν κόσμο avatars και ψηφιακών περιβαλλόντων και πού τοποθετείται σήμερα η μορφή της μητέρας σε μια κοινωνία που μετασχηματίζεται διαρκώς μέσα από την τεχνολογία. Με εργαλεία την κάμερα, τον ήχο, τη σωματική έκφραση και την ψηφιακή εικόνα, οι έφηβοι επαναπροσδιορίζουν τα κείμενα, τα μεταμορφώνουν και τα εντάσσουν σε ένα νέο, δικό τους καλλιτεχνικό σύμπαν.

Υπό την καθοδήγηση επαγγελματιών καλλιτεχνών από τον χώρο του θεάτρου, της σκηνογραφίας, του κινηματογράφου, της μουσικής και των ψηφιακών μέσων, οι συμμετέχοντες περνούν από όλα τα στάδια της δημιουργικής διαδικασίας, από τη γνώση και τη σύλληψη της ιδέας έως την τελική υλοποίηση. Στόχος είναι να οικοδομήσουν τη δική τους προσωπική σύνδεση με τον λαϊκό πολιτισμό και να εξοικειωθούν ουσιαστικά με τα λογοτεχνικά είδη που τον συγκροτούν.

Στους δύο προηγούμενους κύκλους του προγράμματος συμμετείχαν περισσότεροι από 3.500 μαθητές, οι οποίοι εργάστηκαν πάνω σε έργα όπως η «Γκόλφω» του Σπυρίδων Περεσιάδης και ο «Ερωτόκριτος» του Βιτσέντζος Κορνάρος, καθώς και σε δημοτικά τραγούδια όπως «Του Νεκρού Αδελφού» και «Του Γιοφυριού της Άρτας». Φέτος, ο διάλογος με την παράδοση συνεχίζεται με επίκεντρο τη μητρότητα, αναδεικνύοντας πως το παρελθόν δεν είναι τόσο μακρινό όσο συχνά νομίζουμε.

Το προσδοκώμενο αποτέλεσμα δεν περιορίζεται σε μια εκπαιδευτική άσκηση, αλλά κορυφώνεται στη δημιουργία ενός συλλογικού ψηφιακού καλλιτεχνικού έργου, το οποίο κινείται ανάμεσα στο θέατρο και τον κινηματογράφο, ανάμεσα στο τότε και το τώρα. Οι μαθητές δεν παραμένουν δέκτες πληροφορίας· γίνονται πομποί, ενεργοποιούν τη φαντασία τους και πλάθουν νέα σύμπαντα, αποδεικνύοντας ότι η ελληνική παράδοση μπορεί να παραμείνει ζωντανή, όταν συναντά τη δημιουργικότητα της νέας γενιάς.