15χρονος Χαλκίδα: “Τον έβριζαν, τον έλεγαν βρωμιάρη και χοντρό” λέει η μητέρα του ανήλικου που αυτοκτόνησε

Η τραγωδία που εκτυλίχθηκε στη Χαλκίδα έχει συγκλονίσει την τοπική κοινωνία και επαναφέρει με οδυνηρό τρόπο στο προσκήνιο τα αδιέξοδα της εφηβείας, τον σχολικό εκφοβισμό και τον ρόλο της ψηφιακής απομόνωσης. Ο 15χρονος μαθητής της Γ’ Γυμνασίου έχασε τη ζωή του πέφτοντας από την Υψηλή Γέφυρα Χαλκίδας, αφήνοντας πίσω του μια οικογένεια βυθισμένη στο πένθος και μια κοινωνία που αναζητά απαντήσεις. Σύμφωνα με όσα καταθέτουν οι γονείς του, το παιδί το τελευταίο διάστημα παρουσίαζε μια έντονη και ανησυχητική αλλαγή στη συμπεριφορά του. Είχε απομακρυνθεί από το οικογενειακό περιβάλλον, περνούσε ατελείωτες ώρες μόνος στο δωμάτιό του και είχε στραφεί σχεδόν αποκλειστικά στα βιντεοπαιχνίδια και στο διαδίκτυο. Ο πατέρας του περιγράφει έναν έφηβο νευρικό, κλειστό, αντιδραστικό σε κάθε προσπάθεια προσέγγισης, έναν έφηβο που έμοιαζε να αποσύρεται σταδιακά από τον πραγματικό κόσμο. Όπως αναφέρει, κάθε φορά που επιχειρούσε να δει τι ακριβώς απασχολούσε τον γιο του στις οθόνες, εκείνος έκλεινε απότομα τις συσκευές, μιλούσε αγγλικά με τρόπο που προκαλούσε ανησυχία και αρνιόταν οποιαδήποτε συζήτηση.

Μετά τον θάνατο του παιδιού, η οικογένεια αναζήτησε απαντήσεις στο ψηφιακό του αποτύπωμα. Στο τάμπλετ του εντοπίστηκαν αναζητήσεις και υλικό που, κατά τους γονείς, δείχνουν έναν έφηβο βυθισμένο σε σκοτεινές σκέψεις και εικόνες, ενώ βρέθηκε και βίντεο που καταγράφει περιστατικό βίας σε βάρος του. Το υλικό αυτό παραδόθηκε στις αρχές και εξετάζεται στο πλαίσιο της έρευνας. Ιδιαίτερα βαριές είναι οι καταγγελίες για συστηματικό εκφοβισμό στο σχολικό περιβάλλον. Η μητέρα του 15χρονου περιγράφει έναν κύκλο καθημερινής ταπείνωσης: προσβολές για την εμφάνισή του, λεκτική βία, σωματικές επιθέσεις και μια γενικευμένη αίσθηση ότι το παιδί δεν ένιωθε ασφαλές στον χώρο όπου περνούσε το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας του. «Δεν θέλω να πάω σχολείο», φέρεται να της έλεγε επανειλημμένα, εκφράζοντας φόβο και απόγνωση. Σε βίντεο που έχει δει το φως της δημοσιότητας, ο ανήλικος φαίνεται να αμύνεται αρχικά και στη συνέχεια να δέχεται χτυπήματα από συνομηλίκους του, ενώ γύρω του άλλοι μαθητές παρακολουθούν αμέτοχοι.

Μέλη του οικογενειακού περιβάλλοντος στρέφουν τα βέλη τους και προς το σχολείο, εκφράζοντας την άποψη ότι υπήρξε καθυστέρηση ή αδράνεια στην αντιμετώπιση των περιστατικών εκφοβισμού. Υποστηρίζουν ότι θα έπρεπε να είχαν κινητοποιηθεί εγκαίρως οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί, ώστε να σπάσει ο φαύλος κύκλος βίας και απομόνωσης. Μάλιστα, διατυπώνονται και καταγγελίες για απαξιωτική συμπεριφορά από εκπαιδευτικούς, ισχυρισμοί που αναμένεται να διερευνηθούν αρμοδίως. Το πρωινό της τραγωδίας, τίποτα δεν έδειχνε –σύμφωνα με τη μητέρα του– ότι το παιδί ετοιμαζόταν για το απονενοημένο διάβημα. Έφυγε από το σπίτι με το πατίνι και το κινητό του, λέγοντας ότι θα βγει για λίγο, και δεν επέστρεψε ποτέ. Η οικογένεια τον αποχαιρέτησε ζητώντας από όσους παρευρέθηκαν να φορούν λευκά και να κρατούν ένα λευκό μπαλόνι, σε μια σιωπηλή, φορτισμένη τελετή που αποτύπωσε το μέγεθος της απώλειας.

Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι τέτοιες τραγωδίες δεν έχουν μία και μοναδική αιτία. Η παιδοψυχολόγος Ασπασία Τσολάκη εξηγεί ότι η υπερβολική ενασχόληση με το διαδίκτυο και τα βιντεοπαιχνίδια σπάνια αποτελεί από μόνη της τον καθοριστικό παράγοντα. Συνήθως προηγούνται συναισθήματα μοναξιάς, έλλειψης αποδοχής και εμπειρίες εκφοβισμού, που ωθούν τον έφηβο να αναζητήσει καταφύγιο σε έναν ψηφιακό κόσμο όπου νιώθει λιγότερο ευάλωτος. Εκεί, όμως, μπορεί να εκτεθεί σε περιεχόμενο που εντείνει τη δυσφορία και την απομόνωση. Στο ίδιο μήκος κύματος, η ψυχολόγος Ελπίδα Παναγιωτουνάκου τονίζει ότι πρόκειται για πολυπαραγοντικά φαινόμενα, στα οποία συνυπάρχουν ψυχολογικοί, οικογενειακοί και κοινωνικοί παράγοντες. Στην εφηβεία, όπου η παρορμητικότητα και η μειωμένη αίσθηση κινδύνου είναι αυξημένες, το διαδίκτυο μπορεί να λειτουργήσει ως χώρος αναζήτησης νοήματος και αποδοχής. Όταν όμως η χρήση γίνεται ανεξέλεγκτη και συνοδεύεται από έντονη ψυχική δυσφορία, μπορεί να επιβαρύνει σοβαρά τον ψυχισμό.

Η υπόθεση του 15χρονου στη Χαλκίδα λειτουργεί ως σκληρή υπενθύμιση του πόσο εύθραυστοι μπορούν να γίνουν οι έφηβοι όταν συνδυάζονται ο εκφοβισμός, η μοναξιά και η απουσία ουσιαστικής υποστήριξης. Οι ειδικοί υπογραμμίζουν ότι η έγκαιρη αναγνώριση αλλαγών στη συμπεριφορά, η ανοιχτή και μη επικριτική επικοινωνία μέσα στην οικογένεια, αλλά και η ενεργή παρέμβαση του σχολείου, μπορούν να λειτουργήσουν προστατευτικά. Σε περιπτώσεις όπου τα σημάδια απομόνωσης και απόγνωσης γίνονται έντονα, η προσφυγή σε ειδικούς ψυχικής υγείας δεν είναι επιλογή ανάγκης, αλλά πράξη φροντίδας.

Αν εσύ ή κάποιος που γνωρίζεις δυσκολεύεται ψυχικά ή αισθάνεται ότι δεν αντέχει, είναι σημαντικό να ζητηθεί βοήθεια. Στην Ελλάδα λειτουργεί η Γραμμή Ζωής 1018 (24 ώρες το 24ωρο), καθώς και υπηρεσίες ψυχικής υγείας σε δημόσιες δομές. Η αναζήτηση στήριξης μπορεί να σώσει ζωές.