Κυρά του Δέλτα – Μητσοτάκης: Μια ιδιαίτερη συνάντηση στον Έβρο

Μακριά από εξέδρες, ομιλίες και τυπικά πρωτόκολλα, η περιοδεία του Κυριάκου Μητσοτάκη στον Έβρο επιφύλασσε μια εικόνα διαφορετική – σχεδόν ιδιωτική, αλλά ταυτόχρονα βαθιά πολιτική. Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που ζει στις όχθες του ποταμού τον κάλεσε στο σπίτι του για να του στρώσει το τραπέζι. Και εκείνος αποδέχθηκε. Η «Κυρά του Δέλτα», Άρτεμις Παπακωστίδου – Διακάκη, και ο σύζυγός της Νικόλας, άνθρωποι που έχουν ταυτίσει τη ζωή τους με την ακριτική γη και το νερό του Έβρου, άνοιξαν την καλύβα τους στον Πρωθυπουργό. Το τραπέζι ήταν σαρακοστιανό, απλό, φτιαγμένο με τα χέρια τους: ντολμαδάκια, χόρτα, παντζάρια, γαρίδες στον φούρνο, ψωμί που ψηνόταν εκείνη την ώρα. Μια φιλοξενία λιτή, αυθεντική, όπως και οι ίδιοι. Πίσω όμως από την ανθρώπινη στιγμή, υπάρχει μια βαθύτερη ιστορία. Το ζευγάρι ζει για δεκαετίες στο Δέλτα του Έβρου, σε απόσταση αναπνοής από τα σύνορα. Η Άρτεμις Παπακωστίδου εγκαταστάθηκε εκεί στα 25 της χρόνια, ακολουθώντας τον άντρα της στη βάρκα και στο επάγγελμα του ψαρά. Από τότε, η ζωή τους κυλά ανάμεσα στη θάλασσα, στα δίχτυα και στις εποχές των ψαριών. Σουπιές, κεφαλόπουλα, γλώσσες, γαρίδες, μπλε καβούρια. Άλλοτε με καλό μεροκάματο, άλλοτε με δυσκολίες. Παλαιότερα, στο Δέλτα υπήρχαν δεκάδες ψαράδες. Σήμερα έχουν απομείνει ελάχιστοι.

Η «Κυρά του Δέλτα» έχει γίνει σύμβολο επιμονής. Υπερήφανη που «σηκώνει την ελληνική σημαία» δύο χιλιόμετρα από την Τουρκία, μιλά για μια ζωή δύσκολη, αλλά όχι δυστυχισμένη. «Η ζωή εδώ είναι δύσκολη για αυτούς που δεν την ξέρουν», έχει πει στο παρελθόν. Για την ίδια, είναι τρόπος ύπαρξης. Η παρουσία του Πρωθυπουργού στο σπίτι τους δεν ήταν τυχαία. Το ζευγάρι τον ευχαρίστησε για τη μέριμνα που επιδείχθηκε ώστε να ηλεκτροδοτηθεί για πρώτη φορά το σπίτι τους μέσω φωτοβολταϊκών, αλλά και για την τοποθέτηση δορυφορικού τηλεφώνου – ένα μέσο που τους επιτρέπει πλέον να επικοινωνούν με τα παιδιά τους και με τον έξω κόσμο, χωρίς τον φόβο ότι «θα τελειώσει η κάρτα» και θα απομονωθούν.

Στη συζήτηση που ακολούθησε, δεν περιορίστηκαν στα προσωπικά. Μίλησαν για τη ζωή στην παραμεθόριο, για τη δημογραφική αποψίλωση, για τη μείωση των επαγγελματιών του πρωτογενούς τομέα, για τις δυσκολίες επιβίωσης σε έναν τόπο όπου η καθημερινότητα δεν είναι δεδομένη. Από την πλευρά του, ο Πρωθυπουργός αναφέρθηκε στα κίνητρα που έχουν θεσπιστεί για τη στήριξη του Έβρου, στη μετεγκατάσταση εργαζομένων και οικογενειών, αλλά και στη σχεδιαζόμενη κατάργηση του ΕΝΦΙΑ από το 2027 για κατοίκους μικρών οικισμών – ένα μέτρο που συνδέεται άμεσα με την προσπάθεια ενίσχυσης της περιφέρειας. Η εικόνα ενός πρωθυπουργού να κάθεται σε μια καλύβα στις όχθες του ποταμού μπορεί να διαβαστεί με πολλούς τρόπους. Είναι μια ανθρώπινη στιγμή, αλλά και μια πολιτική δήλωση: ότι η ακριτική Ελλάδα δεν είναι περιθώριο, αλλά προτεραιότητα. Ότι η στήριξη της παραμεθορίου δεν είναι μόνο θέμα συνόρων και ασφάλειας, αλλά καθημερινής ζωής, αξιοπρέπειας και παρουσίας. Στο τέλος, οι φωτογραφίες που βγήκαν αποτύπωσαν χαμόγελα. Όμως το ουσιαστικό δεν ήταν το στιγμιότυπο. Ήταν η συνομιλία. Ήταν το γεγονός ότι σε μια γωνιά της χώρας όπου κάποτε υπήρχαν εκατό ψαράδες και σήμερα έχουν απομείνει λίγοι, το κράτος επιχειρεί –έστω και συμβολικά– να δείξει ότι δεν ξεχνά.