Δημοσκόπηση Interview 2026: Πάνω από 32% η ΝΔ, μπροστά η Καρυστιανού από τον Τσίπρα

Το πολιτικό σκηνικό εισέρχεται σε μια φάση ιδιότυπης αντίφασης: από τη μία πλευρά, η Νέα Δημοκρατία διατηρεί σαφές δημοσκοπικό προβάδισμα· από την άλλη, η κοινωνία εμφανίζεται κατακερματισμένη, με υψηλή αναποφασιστικότητα και έντονη διάθεση μετακίνησης. Η τελευταία δημοσκόπηση της Interview για την εφημερίδα Political αποτυπώνει ακριβώς αυτή τη διττή εικόνα: ένα κυβερνών κόμμα με «μεγάλο κορμό», αλλά και ένα πολιτικό περιβάλλον που παραμένει ανοιχτό σε αναδιατάξεις, ιδίως αν εμφανιστούν νέοι παίκτες.

Στην εκτίμηση εκλογικού αποτελέσματος, η ΝΔ καταγράφεται στο 32,4%, με το ΠΑΣΟΚ να ακολουθεί σε απόσταση (14,9%) και μια σειρά κομμάτων να κινούνται σε μεσαία ή χαμηλά μονοψήφια. Στην πρόθεση ψήφου, το προβάδισμα παραμένει καθαρό, αλλά το πραγματικό «καμπανάκι» βρίσκεται αλλού: στους αναποφάσιστους, που αγγίζουν το 18,5%. Πρόκειται για μια δεξαμενή ικανή είτε να παγιώσει την κυβερνητική κυριαρχία είτε να τροφοδοτήσει αιφνιδιασμούς, αν αποκτήσει πολιτική διέξοδο.

Ακριβώς εκεί παρεμβαίνουν τα σενάρια περί καθόδου νέων σχημάτων. Η ίδια έρευνα δείχνει ότι η απλή συζήτηση για κόμμα υπό τη Μαρία Καρυστιανού και κόμμα υπό τον Αλέξη Τσίπρα αρκεί για να αλλάξει τους συσχετισμούς: στο υποθετικό αυτό σενάριο, η ΝΔ υποχωρεί στο 23,9%, το «κόμμα Καρυστιανού» μετριέται στο 14,5% και το «κόμμα Τσίπρα» στο 10%, με το ΠΑΣΟΚ να συμπιέζεται επίσης. Η εικόνα δεν παραπέμπει απλώς σε «αφαίρεση» ψήφων από έναν χώρο, αλλά σε γενικευμένη απορρόφηση δυσαρέσκειας από παντού. Με άλλα λόγια, η ρευστότητα δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο· έχει κοινωνικό.

Το Μέγαρο Μαξίμου αντιμετωπίζει αυτή την πραγματικότητα με μια στρατηγική ψυχραιμίας και αποφυγής «νομιμοποίησης» υποθετικών αντιπάλων. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης έχει ξεκαθαρίσει ότι η κυβέρνηση δεν σχολιάζει μονοπρόσωπα κόμματα χωρίς πρόγραμμα και θέσεις. Δεν πρόκειται μόνο για επικοινωνιακή άμυνα· είναι μια συνειδητή επιλογή να μετατοπιστεί η συζήτηση από τα πρόσωπα στα «παραδοτέα». Το κυβερνητικό αφήγημα είναι σαφές: η πολιτική σοβαρότητα μετριέται στη διαχείριση κρίσεων, στη θεσμική επάρκεια και στην εφαρμογή πολιτικών, όχι στη δημοσκοπική ορμή.

Σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση επενδύει στο μεγάλο αντίβαρο απέναντι στη ρευστότητα: την ατζέντα του 2026 και τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κωστής Χατζηδάκης έχει ήδη περιγράψει τις 11 βασικές δεσμεύσεις για την επόμενη χρονιά, με αιχμή τις νέες φορολογικές και ασφαλιστικές ελαφρύνσεις που θα παρουσιάσει ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στη ΔΕΘ. Και εδώ βρίσκεται η κρίσιμη πολιτική λεπτομέρεια: το Μαξίμου δεν θέλει απλώς εξαγγελίες, αλλά ένα πακέτο μέτρων που θα «γράφει» στην καθημερινότητα των πολιτών.

Το κυβερνητικό σχέδιο δεν περιορίζεται σε μειώσεις φόρων και εισφορών. Περιλαμβάνει την ολοκλήρωση του Κτηματολογίου, το μεγαλύτερο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων των τελευταίων ετών (16 δισ. ευρώ), την επιτάχυνση της Δικαιοσύνης με στόχο τη σύγκλιση στον μέσο όρο της Ε.Ε., καθώς και μια σειρά μεγάλων έργων υποδομής – με ιδιαίτερη έμφαση στη Θεσσαλονίκη. Το μήνυμα είναι ότι η σταθερότητα δεν είναι αφηρημένη έννοια, αλλά συνδέεται με συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα, έργα και οικονομικό αποτύπωμα.

Πολιτικά, το διακύβευμα είναι ξεκάθαρο. Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι το δημοσκοπικό προβάδισμα από μόνο του δεν αρκεί. Η ύπαρξη υψηλής αναποφασιστικότητας και η ευκολία με την οποία «μετακινούνται» ποσοστά σε υποθετικά σενάρια δείχνουν ότι ένα τμήμα της κοινωνίας αναζητά διέξοδο, όχι απαραίτητα ανατροπή. Αν αυτό το κενό δεν καλυφθεί από χειροπιαστές πολιτικές, μπορεί να το καταλάβουν πρόσωπα-σύμβολα ή σχήματα διαμαρτυρίας, ανεξαρτήτως προγραμματικής συγκρότησης.

Γι’ αυτό και η ΔΕΘ του 2026 αποκτά χαρακτήρα πολιτικού ορόσημου. Εκεί θα κριθεί αν η κυβέρνηση μπορεί να μετατρέψει τη δημοσκοπική υπεροχή σε κοινωνική πειθώ. Αν δηλαδή το «μιλάμε με έργα» θα μεταφραστεί σε πραγματικό εισόδημα, λιγότερα βάρη και ορατή βελτίωση της καθημερινότητας. Σε ένα περιβάλλον όπου η ρευστότητα είναι ο κανόνας, η στρατηγική του Μαξίμου είναι σαφής: να προλάβει την αβεβαιότητα με πολιτικό αποτέλεσμα – πριν αυτή γίνει πολιτικό ρεύμα.