Τροχαίο με Πόρσε: Συγκινεί ο Υπάτιος Πατμάνογλου που έχασε γυναίκα και παιδί στο δυστύχημα

Ένα βαθιά συγκινητικό μήνυμα δημοσίευσε ο Υπάτιος Πατμάνογλου, με αφορμή τη συμπλήρωση εννέα ετών από το τραγικό δυστύχημα της 26ης Φεβρουαρίου 2017, που άλλαξε για πάντα τη ζωή του. Ο ίδιος χαρακτήρισε εκείνη την ημέρα ως «τη χειρότερη της ζωής του», σημειώνοντας πως η απώλεια της συζύγου του και του μόλις τριών ετών γιου του άφησε μέσα του μια πληγή που «δεν κλείνει, κρύβεται». Μια φράση λιτή αλλά βαθιά, που αποτυπώνει το βάρος της απώλειας σχεδόν μία δεκαετία μετά. Το τροχαίο είχε σημειωθεί στην Εθνική Οδό Αθηνών–Λαμίας, όταν πολυτελές αυτοκίνητο, που κινούνταν με μεγάλη ταχύτητα, προσέκρουσε στο σταθμευμένο όχημα όπου βρισκόταν η οικογένειά του. Από τη σύγκρουση έχασαν επίσης τη ζωή τους ο Γιώργος Βακάκης, που οδηγούσε την Porsche, και ο φίλος του Ανδρέας Γεωργακόπουλος. Το δυστύχημα είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο, τόσο για τη σφοδρότητα της σύγκρουσης όσο και για τον βαρύ απολογισμό. Εννέα χρόνια μετά, η μνήμη παραμένει ζωντανή.

Η ανάρτηση του Υπάτιου Πατμάνογλου για τη συμπλήρωση εννέα ετών από το τραγικό δυστύχημα με την Porsche

«26 Φεβρουαρίου 2017

Η χειρότερη μέρα της ζωής μου.
Η μέρα που ένας πατέρας δεν θα έπρεπε ποτέ να ζήσει.
Η μέρα που ένας σύζυγος δεν θα έπρεπε ποτέ να αντικρίσει.
Η μέρα που κατάλαβα πως όλα μπορούν να τελειώσουν σε μια στιγμή.
Από εκείνη τη μέρα δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος.
Ποτέ δεν ξέρεις πόσο δυνατός είσαι, μέχρι να έρθει η στιγμή που η δύναμη θα είναι η μόνη επιλογή που θα έχεις.

Εύχομαι να μη χρειαστεί ποτέ να μάθετε πόση δύναμη κρύβετε μέσα σας.
Θα μπορούσα σήμερα να βρίσκομαι σε ένα ψυχιατρείο.
Θα μπορούσα να είμαι σε ένα κέντρο αποκατάστασης, παραπληγικός ή τετραπληγικός.
Θα μπορούσα να είμαι βαριά εγκαυματίας.
Θα μπορούσα να είμαι πολυτραυματίας.
Δεν έγινε τίποτα απ’ όλα αυτά.
Γι’ αυτό δοξάζω τον Θεό.
Όμως το τραύμα δεν είναι μόνο σωματικό, ειναι και πνευματικό.
Δεν είχα να διαχειριστώ μόνο το πένθος μου.
Είχα να διαχειριστώ και ένα μέρος του κόσμου, με τα αρνητικά του σχόλια.
Αυτή ήταν η δοκιμασία μου.
Αυτός ήταν ο σταυρός μου.
Δεν εγκατέλειψα.
Δεν άφησα ποτέ την πίστη μου.
Κι αυτό με κράτησε ζωντανό και πνευματικά όρθιο.
Η πραγματική αντοχή δεν φαίνεται στο σώμα, αλλά στην ψυχή.
Συνεχίζω.
Ζω.
Και κάθε δυσκολία με κάνει πιο δυνατό.
Η ζωή δεν είναι δεδομένη.
Ο δρόμος δεν συγχωρεί.
Ένα δευτερόλεπτο αρκεί.
Μην οδηγείτε σαν να έχετε δεύτερη ζωή.
Υ.Γ.
Αλί σε αυτούς που μένουν.
Γιατί αυτοί που έφυγαν είναι στον Παράδεισο.
Η κόλαση είναι εδώ.
Η πληγή δεν κλείνει. Κρύβεται».