Μαξίμου προς «κόμμα Καρυστιανού»: «Πρόγραμμα και θέσεις, όχι πολιτική με υπονοούμενα»

Με καθαρά απορριπτικό τρόπο αντιμετώπισε η κυβέρνηση τη συζήτηση γύρω από το ενδεχόμενο δημιουργίας πολιτικού φορέα που αποδίδεται στη Μαρία Καρυστιανού, με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Παύλο Μαρινάκη να ξεκαθαρίζει ότι το Μέγαρο Μαξίμου δεν προτίθεται να μπει στη λογική σχολιασμού «υποθετικών μονοπρόσωπων κομμάτων». Το πλαίσιο που θέλησε να θέσει ήταν ευθύς εξαρχής τεχνοκρατικό και «διαχειριστικό»: η κυβέρνηση, όπως είπε, «παίζει στο γήπεδο πρόγραμμα – θέσεις, εφαρμογή παραδοτέων» και «μιλά με τα έργα της», επιχειρώντας να μετατοπίσει τη συζήτηση από τα πρόσωπα και τη δημοσκοπική ορμή, στην αποτελεσματικότητα της άσκησης πολιτικής.

Καρυστιανού για Καραχάλιο: Πρέπει να εξεταστεί από ψυχίατρο

Απαντώντας για τα ευρήματα της δημοσκόπησης της Interview, ο κ. Μαρινάκης υπενθύμισε ότι στο παρελθόν εμφανίστηκαν «μονοπρόσωπα» σχήματα με υψηλές, ακόμη και ισχυρά διψήφιες αφετηρίες, τα οποία είτε δεν έφτασαν ποτέ στην κάλπη είτε κατέληξαν να καταγράψουν οριακές επιδόσεις – «ακόμα και με πρώην πρωθυπουργούς». Ταυτόχρονα, έσπευσε να προσθέσει ότι δεν προδικάζει την εξέλιξη για την κυρία Καρυστιανού, ούτε για τον κ. Τσίπρα, δείχνοντας ότι η κυβέρνηση θέλει να κρατήσει μια ισορροπία: να «ακυρώσει» πολιτικά το αφήγημα της εύκολης εκτόξευσης, χωρίς να φανεί ότι φοβάται την ίδια τη δυναμική που καταγράφεται σε μετρήσεις.

Στην ουσία, το επιχείρημα του κυβερνητικού εκπροσώπου ήταν ότι η πολιτική δεν μπορεί να λειτουργήσει ως άθροισμα θυμού, συμβολισμών ή προσωπικού φορτίου. Έθεσε ρητορικά το ερώτημα κατά πόσο ένα κόμμα «χωρίς θέσεις» θα μπορούσε να διαχειριστεί κρίσεις πραγματικής διακυβέρνησης: από την ένταση στον Έβρο έως μια διεθνή θεσμική παρουσία –όπως ένα κρίσιμο μήνυμα στο Κογκρέσο– και από την πανδημία έως την καθημερινότητα της οικονομίας. Με αυτόν τον τρόπο, η κυβερνητική γραμμή επιχειρεί να ορίσει ως κριτήριο σοβαρότητας όχι τη δημοσκοπική απήχηση, αλλά την ικανότητα παραγωγής πολιτικής με δομή, πρόγραμμα και διοικητική επάρκεια.

Το πιο αιχμηρό –και πολιτικά φορτισμένο– μέρος της παρέμβασης του κ. Μαρινάκη ήταν η σύγκριση 2027 και 2015. Επιδίωξε να ανασύρει το συλλογικό τραύμα μιας περιόδου που η κυβέρνηση θεωρεί πως έχει λειτουργήσει ως ιστορικό «αντίσωμα» για μεγάλα κομμάτια του εκλογικού σώματος. Μίλησε για τις «πάνω και κάτω πλατείες» που «κυβέρνησαν» – τόσο «από την αριστερά» όσο και «από την άκρα δεξιά» – και κατέληξαν, όπως είπε, σε βαριά οικονομικά και θεσμικά κόστη: «120 δισ.», νέους φόρους, υπουργούς που καταδικάστηκαν, ακόμη και «δημόσιες σχέσεις με καθεστώτα Μαδούρο». Με αυτή τη ρητορική, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επιχειρεί να συνδέσει κάθε σχήμα που δεν εμφανίζει σαφή προγραμματική ταυτότητα με το φάσμα του «αντι-πολιτικού» και του «τυχοδιωκτισμού», προειδοποιώντας ότι η χώρα δεν αντέχει επιστροφή σε συνθήκες θεσμικής απορρύθμισης ή οικονομικής ανασφάλειας.